تیررس

شهر من این روزها درد دارد

2011-01-12T11:46:00.004+03:30

مامان می گوید شهر را ماتم گرفته است. دیوارهای شهر پر از اعلامیه های سیاه و سفیدند که بعضی ها عکس دارند و بعضی ها به جای عکس یک گل لاله یا یک "مادرم". لیست کشته های هر محله پشت شیشه سوپر مارکت هاست. مساجد تا ساعت 9 شب پر و خالی می شوند. به نوبت. مامان می گوید دیگر فرقی نمی کند کسی که به مراسم ختمش می روی می شناسی یا نه. دیگر همه هم را می شناسند. همه درد مشترکی دارند. همه درد می کشند. شما اگر یکبار هم به ارومیه رفته باشید، حتی اگر یک برخورد کوچک با اهالیش داشته باشید، به خصوص اگر در ارومیه عروسی یا مهمانی رفته باشید می دانید که مردمش چه استعدادی در شاد کردن خود و دیگران دارند. شما اگر سرزندگی و مهربانیشان را دیده باشید می فهمید چه دردی می کشد این روزها این شهر...

دائم به لحظه های آخرشان فکر می کنم. چه حسی داشتند؟ چقدر ترسیدند؟ مادرها بچه هایشان را به آغوششان فشردند حتماً. سعی کرده اند بچه هایشان را نجات دهند. در آغوشی که در برابر قطعات آهنی که چند ثانیه بعد بر بدنهایشان فرو رفت مانند برگ کاغذ بود. رفتم سرچ کردم که آدم در چنین شرایطی قبل از مرگ چه چیزهایی را میفهمد. نوشته بود در وضعیت سقوط اکثرا بی هوش می شوند یا در اثر سکته قلبی می میرند. کاش این طور باشد. کاش توی چشم وحشت زده کودکشان، مادرشان، پدرشان نگاه نکرده باشند. کاش آخرین چیزی که از دنیا برده اند شوق رفتن به خانه باشد....

هر بار که با مامان حرف می زنم آشنای دیگری را نام می برد میان کشته ها. خدایا! مگر می شود آدم عزیزش را به خاک سرد و یخ زده بسپارد و آرام گیرد؟ بیاید خانه لباسهایش را ببیند و دیوانه نشود؟ بالشش را بو بکشد و نمیرد؟ آن هم عزیزی که تا ده دقیقه قبل از پر کشیدنش توی فرودگاه صدای خانم خوش صدایی بپیچد که دینگ دینگ... پرواز شماره 277 تهران- ارومیه آماده فرود می باشد. و بعد سکوت... و بعد بگویند هواپیما افتاد؟... مگر می شود؟

دیارم به سوگ نشسته است. اگر شما اهل ارومیه باشید می دانید که این شهر تقاص سو مدیریت را 30 سال است که دارد پس می دهد. رودخانه هایش به سمت تبریز منحرف شد و دریاچه اش خشک شد. به بهانه مرزی بودنش بودجه عمرانی و صنعتی و شهر سازی شایسته ای نداشت. یا اگر داشت در همان رده های بالا، بالا کشیده شد. کردهایش به جرم کرد بودن کشته شدند... با این حال مردمش شاد بودن را خوب می دانستند... اما شهر من این روزها درد دارد...

پرواز شماره 277

2011-01-10T10:03:00.004+03:30

3 دی 1389- استانبول
احمدی نژاد: اگه بیاین تو ایران از مردم درباره تحریم بپرسید، مردم می گن تحریم چیه؟ اصلا تحریم نمنه؟

19 دی 1389- ارومیه
آقای رئیس! تحریم یعنی این. اگر از مردم درباره تحریم بپرسید میگویند یعنی مادرم که جسدش قابل شناسایی نبود، برادرم که تکه تکه شد، پدرم که آش و لاش شد، خواهرم که نمی دانم چند بار مرد تا به زمین رسید.
آقای رئیس جمهور! تحریم یعنی آدمهایی که شما نمیدانید به چه فکر می کردند وقتی ثانیه های مرگ می بلعیدشان. یعنی آن دو نوزادی که شما گفتید 1 میلیون تومان پول بهشان میدهید اما جانشان فقط به خاطر بازیهای سیاسی شما و غرب گرفته شد.

شما نمی دانید، نمی فهمید، اما آنها مثل همه ما دیروز صبح برای برف تهران ذوق کرده بودند... عصر شاید از تاخیر پروازشان عصبی شده بوند، حتی شاید دودل. اما عشق دیدار عزیزانشان آنها را به تابوت پرنده شان کشانده بود شاید. شما نمی دانید اما وقتی در ساعت های اولیه بعد از سقوط وزیر راهتان گفت خوشبختانه!!! تلفات کم است، دو نفر از آن تلفات کم مادر و برادر دوست من بودند. یعنی عزیزتزینها... و شما هرگز آنقدر مهربان نیستید که بدانید این "خوشبختانه" چه پدری از دل آنها که پاره دلشان را از دست داده اند در می آورد...

2011-01-08T15:17:00.002+03:30

به اشیا حسودیم می شود. به اینکه می مانند و فرسوده شدن ما را می نگرند... به اینکه همراهان بی مرگ زمانند...

2012

2011-01-04T10:42:00.002+03:30

دوست خواهرم به همراه همسرش چند روزی مهمانمان هستند. همسرش دکترای فیزیک دارد. دیشب می گفت سال 2012 می تواند پایان جهان و آغاز عصر انقراض انسان روی زمین باشد. به سبب توفان های خورشیدی. ناسا هم تایید کرده. تا دسامبر 2012 می شود به عبارتی کمی کمتر از 2 سال. با خودم فکر می کردم توی این دو سال چقدر کم می آورم لحظه هایی را که باید خوشبخت باشیم؟ و چقدر فرقی نمی کند کجا باشد این خوشبختی...
و باز هدف هایم را برایت می شمارم؟ برای بچه هایم؟

برای تو، از راه دور...

2011-01-02T21:25:00.003+03:30

برای فرناز

2011-01-02T14:08:00.007+03:30

در دبیرستان دوستی داشتم که روی من خیلی تاثیر داشت، یعنی یک جوری از نظر رفتاری بر من تسلط داشت. اگر کسی در آن سالها از من می پرسید صمیمی ترین دوستت کیست نام او را می گفتم. اگر کسی بعد از دبیرستان تا همین سالهای اخیر از من می پرسید صمیمی ترین دوستت کیست باز هم نام او را می بردم، اگر چه به جبر کنکور از هم جدا شده بودیم و اگرچه همچنان در یک شهر بودیم اما سالی یک بار هم همدیگر را نمیدیدیم. اما واقعیت این است که من هرگز با او احساس صمیمیت یک دوست را نداشتم، مثل دوستی دخترانه ای که مثلاً با مینا دارم. واقعیت این است که رفتار بالغش برایم جذاب بود، اگرچه هم صحبتی باهاش همواره همراه بود با استرس "نکند کم بیاورم". و اگر چه من هرگز اقرار نکردم او را بالغتر و پخته تر از خودم می دانم. یادم می آید یکبار سال پیش دانشگاهی سر مسئله ای بی اهمیتی حرفمان شد و من مثلا به نشانه قهر با او حرف نمی زدم. سر کلاس که پیش هم نشسته بودیم به سمت او نگاه نمی کردم و با سکوتم می خواستم نشان دهم که حق با من بوده است. اما همین که زنگ تفریح خورد برگشت و چنان محکم، بی تنفر و بی نرمش صدایم کرد که دیگر نه قهری ماند نه حقی.
اگر چه دلیل اصلی قطع شدن ارتباطم با فرناز در سال های دانشگاه به دلیل احساس کوچکی بود که در کنارش می کردم، اما این دو روز که همکارم با رفتار بچه گانه و قهر بی معنی و بی دلیلش اعصابم را به هم ریخته، دلم بیشتر از همیشه برای فرناز با منش پخته، رک و مبتنی بر گفتمانش تنگ شده است...

ölümden sonra hayat var gördüm*

2010-12-27T23:29:00.004+03:30

امروز از شرکت که رسیدم خانه خیلی گرسنه ام بود. سر کار هی خمیازه کشیده بودم، هی کارهای تخصصی مانند فهرست درست کردن و صفحه بندی انجام داده بودم و خب استحقاق یک غذای حسابی را داشتم. برایش برنامه هم داشتم. آمدم دلمه مامان را از فریزر درآوردم همین جوری قلپی انداختم توی قابلمه. بعد نشستیم با لیلا خوردیم. بعد 5/5 رفتیم خوابیدیم تا هفت که مامان زنگ زد. آمدم گوشی را بردارم لیلا زودتر رسید. من هم روی مبل دراز کشیدم. مامان به لیلا گفت من را از طرفش ماچ کند. بعد که گوشی را گذاشت اصلاً نیامد ماچم کند. من هم با یک سری اصوات ننر اعتراض خودم را اعلام کردم که آخرش آمد ماچم کرد. بعد چای دم کردیم خوردیم. حالا تا اینجایش که کلا وراجی کردم. اینکه چرا الان نشستم دارم این پست را می نویسم در حالی که میتوانم بروم بخوابم و فردا یک کارم که همان خمیازه کشیدن باشد کم شود به خاطر خواب لیلاست.
همین جوری که داشتیم چای میخوردیم لیلا گفت خواب دیده بابا آمده خانه مان. توی هال خوابیده. بعد لیلا بیدار شده دیده بابا اینجاست. بغلش کرده گفته دلش برایش خیلی تنگ شده. گریه هم کرده. بعد بابا هم با آن حالتش که خیلی احساساتی می شود وخیلی خوشش می آید اما خودش را بی تفاوت نشان میدهد گفته خب حالا که اینجام چرا گریه میکنی. بعد لیلا اینها را که تعریف میکرد گریه میکرد. و من برایش لبخند میزدم که یعنی من آخر تجربه دلتنگی ام. ساعت 10 هم که نشستیم میوه بخوریم باز هم از خوابش گفت و هی گفت بابا! گفتم بلند شو زنگ بزن نزد. دلم می خواست دیگر نگوید دلش برای بابا تنگ شده است. دلم می خواست وقتی می گوید دلش تنگ شده است و من لبخندهای پخته میزنم فکر نکند لبخند خرکی زده ام. دلم می خواست فکر نکند دلم برای بابا و مامان و نفیس کمتر از از او تنگ شده است.
خودم را مجبور کردم بلد شوم حرف بزنم. گفتم لیلا اصلا نمی خواهم از دلتنگی های آن پاییز 18 سالگی برایت بگویم که آنها را ول کن. چون کلمه برای آنها پیدا نمیکنم که برایت تعریف کنم. کلمه هایی که من برای دلتنگی بلدم برای حالتهای خفیفترش هستند. گفتم وقتی برای فوق لیسانس برگشتم اینجا، که مثلا خیلی عادت کرده و پخته تر از 6 سال قبل بودم، صبح روزی که مامان اینها بعد ثبت نام برگشتند، و من با بغض دویدم توی رختخوابم که تا سرد نشده دوباره بخوابم، هی خواب دیدم مامان اینها یک چیزی جا گذاشته اند آمده اند بردارند. و من هی بغلشان می کنم و به خودم می گویم این دیگر خواب نیست، اینهاش بوی مامان می آید. بعد بیدار می شدم میدیدم خواب بوده، قلت میزدم دوباره می خوابیدم دوباره همان خواب را می دیدم. و دلتنگترین دلتنگی برای من همین خوابهایی بوده است که اصرار داشتم باورشان کنم و اصرار داشتم بوی مامان را حس کنم.
توی این سالها یاد گرفته ام عضلات صورتم را عین سنگ سفت نگه دارم. یاد گرفته ام بلد نشوم احساسم را توی حرفهایم بیاورم. می دانی؟ یاد گرفته ام بیشتر وقتها سرخوش، بی احساس، و تنها باشم. آمدم این را امشب نوشتم که بگویم بابا وقتی در 12 سالگی پدرش را از دست داد و پدر بزرگ خشک مذهبش کتابهایش را پاره کرد و مادر بزرگم کتابهایش را برایش دوخت اما نوازشش نکرد، وقتی به خاطر قوانین مزخرف ارث اموالشان به عمه هایش رسید و پدر من در 12 سالگی پدر دو برادرش شد، من می دانم چرا خیلی احساساتی می شود و خیلی خوشش می آید اما خودش را بی تفاوت نشان میدهد...

2010-12-24T13:40:00.002+03:30

از آن وقتهایی است که آرزو می کنم برادر داشتم، می رفت دماغ و دهن و فکش را یکی می کرد. یعنی در این مورد به خصوص من تمام ادعاهای "زن می تواند از پس کارهای خود برآید" را کنار می گذارم و به روش سنتی احیای ناموس خانواده متوسل می شوم. از بس که حرف ها اثر ندارند...

2010-12-05T08:33:00.003+03:30

مهربانی هایت
به سان نت های موسیقیست؛
مانند لالایی مادر آرام و جان دار
و مانند یک سمفونی شکوهمند و ماندگار

به نام نیستی

2010-09-28T11:44:00.004+03:30

چراغ مهتابی بالای روشویی چشمک می زند. بوی تیز ادرار به همراه سنگینی هوای مرطوب دستشویی آزارم می دهد. کز کرده ام گوشه دستشویی که فرار کرده باشم از اشکهای ریخته روی میز و چراهای همکاران و جیمیل خاموش و موبایل ساکت و ذهن مغشوش و دستان لرزان و دل بی صاحب گرفته و فین شور و چالش ها و مقنعه مزخرف و ترجمه و آینده و ناکامی و درس و عشق! تنهایی همه جا هست اما اینجا تنها جایی است که می خواهم تنها باشم. بیرون دستشویی ترس ایستاده است پشت در. ترس موبایلم را نشان می دهد که زنگ نخورده است. ترس سپهری را نشانم می دهد که کارهایم را مصادره می کند به نام دیگران. ترس عشق را نشان می دهد، میرنده و سرد. ترس نیستی را نشانم می دهد، به اندازه ای که دیگران بخواهند بودن را... نروها و درس بخوان ها و تو مقصری ها و تو بی لیاقتی ها و تو نتوانستی ها و تو می توانی ها و تو دختری پس ناموسی ها و تو معشوقی پس خواستنت منوط به خواستن من است ها و تو زنی پس باد را از موهایت بگیرها... همه پشت درند. همهمه ای است پشت در. چشمان توی آینه زل زده اند به رد اشک. به لبهای نیمه باز. چشمان توی آینه با ترس به لبهای توی آینه نگاه می کنند. لبهای توی آینه می گویند: تمامش کن. چشمان توی آینه می ترسند. از نبودن و ندیده شدن...

2010-09-27T16:29:00.001+03:30

"کسی باور نمی کند که مورچه ها، داستان ها، درد دل ها، من را فتح کرده اند. از بس که من نشسته ام کف اتاق و می خندم."
پ ن: از اینجا
پ ن 2: نه! کسی باور نمی کند...

شب قدر

2010-08-30T00:29:00.003+04:30

خواستن بی هوا نمی شود. برنامه ریزی می خواهد. من الان از کجا بیاورم آرزوهایم را برایت لیست کنم، بعضی هایشان را با ماژیک نارنجی های لایت کنم که ببین این ها را حتما می خواهم ها! آن هم بعد از دو روز بیماری گلاب به رویی...
*
وقتی مامان صدایش می لرزد و بغضش می ترکد. که به نبود من عادت کرده است اما جای خالی لیلا را نمی تواند تحمل کند، می خواهم بمیرم برای دلتنگی اش. آن وقت چطور بیایم بنشینم برایش دو دو تا چهار تا کنم، دلیل و منطق بیاورم که می خواهم چمدانم را بردارم بروم از این مملکت؟ چطور بیایم بنشینم بگویم جذابیتی ندارد برایم زندگی کارمندی، حتی مخابراتش که آرزوی آنها باشد با مزایای زیادش؟ به فرض که قانع شد. ساکت شد. با دلتنگی اش چه کنم؟ دلتنگی خودم به درک. که سنگش را به سینه کشیده ام یک زمانی که یادم نمی آید کی بود.
دلم می خواهد بنشینم توی چشمهایش نگاه کنم و بگویم "کاش مجبور نبودیم برویم"
*
حالا این که گفتم فکر نکنی خواستم های لایت کنمش. همین جوری گفتمش. گفتمش تا تو که توی یکی از این سه شب نشستی به سرنوشت نوشتن، شاید خودت یک فکر خوبی برایش بکنی.
این قسمت "الغوث الغوث"اش را دوست دارم...

2010-07-26T16:00:00.001+04:30

می دانی؟ این اشتباه است که فکر کنی می توانی استفراغ کنی توی وبلاگت. اگر بخواهی خوانده شوی باید توی بلاگ مهربان، حق به جانب و منصف باشی. برای مدتی تخته می کنم. شاید برگشتم...

به نام دوست

2010-07-19T14:03:00.002+04:30

چشمهایم می سوزد. گرمم است. پشت مانتوام شوره زده. من امروز احساس بهتری دارم اما...

آخر راه و حس تلخ نرسیدن

2010-07-18T15:38:00.003+04:30

5 ساعت است که یاهو مسنجرم را به دنبال یک آدمی که از شنیدن ماجرا ته دلش خوشحال نشود بالا پایین می کنم. مریم! بیا ذهنمان را مرتب کنیم. یک ماه شکنجه ات کرد. طبیعی بود آخر کار این طور زهرش را بریزد. همه گفتند عالی بود، خفن بودی. گفتند. تو شنیدی مریم. تو حتی اشک شوق ریختی وقتی آن طور با اقتدار تمامش کردی. شکستش داده بودی مریم. بچه ها بغلت کردند. تبریک گفتند. همه چیز آنقدر خوب بود که باورت نمی شد اتفاق صبح را... باورم نشد چشمان پیروزمندانه اش را وقتی نتیجه را تف کرد توی صورتم.

اما می دانی مریم! ما داریم مزخرف می گوییم. واقعیت این است که تو به هیچ دردی نمی خوری... حالا دهنت را ببند و آنقدر گریه کن تا بمیری...

تجربه ای که نکردم

2010-07-18T11:08:00.002+04:30

نه! آن احساس سبکی و رضایت فوق العاده ای که همه وعده اش را می دادند نمی تواند هیچ سنخیتی با این سنگینی و خستگی در تن مانده ام داشته باشد.

این یه اعترافه

2010-07-04T19:59:00.004+04:30

دل آدمیزاد موجود بدبختی است. آزرده که شود، عاصی می شود. حکم تلخ میدهد به زبان. بی رحم می شود. بعد بی رحم که می شود آسیب می زند. آزار می دهد. عزیزترین هایش را بیشتر. روزگاری بود، 4 سال پیش، جول و پلاسم را جمع کردم تا به خیال خودم از تیررس آنی که می گفت عزیزترینش هستم فرار کنم. بس که زخمی بودم. زخمی زبان، زخمی مهربانی، زخمی آن که می خواست کنترلم کند. آزار داده بودم و آزرده شده بودم. اما از کجا باید می فهمیدم که توی این سالهای فرار و باور، توی سال های لیسیدن زخم کاری، زخم کهنه، آن وقت ها که به نقطه های نامعلوم دنیا خیره می شوم، دارم یاد می گیرم که بی رحم باشم....

می ترسم! از تمام کارهایی که می توانم انجام دهم. از کینه ریزی که دارد ریشه می دواند توی دلم. از آسیب رساندن به عزیزی که ریشه اش، ریشه ترس و تردید شده است توی دلم. از قهر از خدا، از فکر کردن و توجیه پیدا کردن برای تمام ممنوعات زندگیم. دارم تک و تنها روی قایق احساسات جریحه دار شده ام با لج بازی از ساحل امنی که عمری به پایش داده ام دور می شوم. با بغض و کینه! گویی می خواهم با نابودی خودم از آنها انتقام بگیرم.

می دانی؟ آرام و آسمانی وارد زندگیم شدی م ن.
می ترسم! از تمام کارهایی که می توانم انجام بدهم...

پ ن: دیروز سر راهم که از شرکت بر می گشتم، دو تا جوجه یا کریم دیدم روی زمین که از لانه شان پایین افتاده بودند. شبیه دو تا قلوه سنگ بودند و به راحتی ممکن بود لگد شوند. نگاه کردم لانه شان بالای سایه بان یک مغازه بود. می لرزیدند و بی پناه ترین موجودات دنیا بودند. هیچ اختیاری از خودشان نداشتند و سرنوشتشان تمامن وابسته بود به رهگذران عبوس و گرفتاری چون من. برشان داشتم و از صاحب مغازه خواستم بگذاردشان توی لانه شان. و عبوس و بی رحم دور شدم.

نکات روز

2010-06-28T14:29:00.004+04:30

1- این جوش های سگ مصب بالاخره موفق شدند گلاب رویتان کار بزرگ انجام دهند به قیافه ام. هی انکارشان کردم. هی قایمشان کردم. آخرش کار خودشان را کردند. زشتم کردند. کسی دکتر پوست خوب حوالی سید خندان سراغ دارد؟

2- دکتر! دکتر دعوایم می کند بعد بلافاصله عذاب وجدان می گیرد. یعنی من مرده ام برای این وجدان دردهایش. امروز دعوایم نکرد اما درد پنجشنبه هنوز نمی گذارد بخوابد. زنگ زد گفت بیا پول رجیسترت را بدهم. آخ جون!

3- امروز تولد میناست، فردا تولد مامانم :)

Aski Memnu

2010-06-25T12:33:00.005+04:30

اهم اهمممممم... 1،2،3، صدا میاد؟ بله!...
در دو سالی که گذشت کل جامعه ترک + بخش عمده ای جامعه عرب و نیز بخش قابل توجهی از جامعه فارس در اصل ترک مرکز نشین درگیر پدیده ای به نام "پنجشنبه ها مهمونی نذارین" یا همان سریال aski memnu بودند. پس از مشاهده و ملاحظه ی قسمت آخر این سریال که 2 کشته، یک بیمار روانی و یک فلج در پی داشت، و تفکر و تفحص در باب آن نتایج اخلاقی و غیر اخلاقی و تاثیرات مهم این سریال را به استحضار امت شهید پرور می رسانیم:
1- آقایان محترم، وقتی به سنون (جمع جدید سن) بالا می رسید و پسر جوان در خانه دارید که تازه پسرتان هم نیست و بچه رفیق فقیدتان است و بارها به چشم پدر سوختگی هایش را دیده اید نروید زن 20 30 سال جوان تر از خود اتخاذ کنید. پولدار هستید که باشید. به قول قدیمی ها دختر و پسر در یک خانه مثل باروت و کبریت و نظایر آن می باشند.
2- خانم های محترم جوان از باب لج بازی نروید با پیرمردها بپرید. مخصوصن که از نظر ژنتیکی و سابقه خانوادگی احتمال داشته باشد به کسی رفته باشید...
3- آقایان پسر جوان پدر سوخته هر چه به شما بگوییم گوش نمی کنید. به کارتان برسید برادر. عرضی نیست.
4- حالا گیریم که حرف ما را گوش نکردید و وارد روابط مثلثی و مربعی و پنج ضلعی منتظم هم شدید. حداقل جسارت داشته باشید آن ماشه را فشار بدهید و در اوج بروید. به این ترتیب حتا پس از گندکاری های بسیار باز هم موفق خواهید شد دل ما را برای خودتان کباب کنید.
5- نکته قابل تحسین در این سریال امید به زندگی و اعتماد به نفس تقویت شده آقای عدنان در صحنه های پایانی می باشد که خودش را قد درخت کهنسال باغشان خوش شانس می داند.
6- دختر خانم های جوان که فکر می کنید عشق آخر همه ی قدرت های دنیاست، با شما هم کاری نداریم. خودمان هم مثل شما هستیم و می دانیم گوش شما هم به حرف های ما بدهکار نیست. حالا اگر پس فردا افتادید بیمار روانی شدید دیگر شکایت نکنید و فقط با چشمان بی روح دور دست ها را نگاه کنید.

به امید سر افرازی و پیروزی سربازان اسلام

این پست جهت پز دادن می باشد و ارزش دیگری ندارد

2010-06-21T14:57:00.002+04:30

خواهرم بچه ولنجک شد. قلب شهید بهشتی! در حالی که پارسال برای زنان ارومیه گلوله گلوله اشک می ریخت.
پ ن: من پزشک نیستم اما پزشکان را دوست دارم :د

به نام سهراب

2010-06-14T20:20:00.004+04:30

مادرش را چند ماه پس از مرگ سهراب اتفاقی دیدم. توی خیابان آذربایجان در یک شب پاییزی. داخل یک مغازه بودیم و فکر کنم فروشنده شناخته بودش. یک لحظه شنیدم داشت مرد جوانی که همراهش بود به فروشنده معرفی می کرد. گفت این هم پسر دیگرم سیامک. شناختمش خودش بود. همان زن شجاع. مادر سهراب. دلم خواست بروم بگویم خانوم شما مامان سهراب هستید؟ و وقتی اشک توی چشمش حلقه زد بغلش کنم و بگویم من شما را می شناسم. من سهراب را می شناسم. به اش بگویم وقتی سهراب مرد من هم گریه کردم. عکسش را گذاشتم به جای عکس پروفایل فیس بوکم. برایش نماز خواندم. آخر خیلی کوچولو بود. کنکور داشت. آرزو داشت. آرزو داشت مثل کیانوش، بهزاد.. مهاجر، حسین اختر/زند، مسعود خسروی، احمد نعیم آبادی و همه آنهایی که 25 خرداد پارسال سکوت امام حسین به آزادی شان همیشگی شد.
25های خردادم به نام سهراب و به نام مادرش که نگفتمش سهرابش را می شناسم. شاید خوشحال می شد از شنیدن نام عزیزترینش از دهان غریبه ای چون من... کاش خوشحالش می کردم...

بدو برو خونتون یه چیزه آبرومند بپوش!

2010-06-02T11:50:00.006+04:30

کلاس دوم بودم. مامانم برایم یک پیراهم حریر آبی دوخته بود که در نوع خود بسیار 6ای بود. رکابی و کوتاه. تابستان بود. روزی که دوختن پیراهن تمام شد از خوشحالی داشتم پرواز می کردم. پوشیدمش و دوچرخه ام را برداشتم و بی توجه به اعتراض مامانم دویدم توی کوچه. همه دخترها دورم جمع شده بودند و دلشان از پیراهن من می خواست! یک دختری بود توی کوچه که یک سال از من بزرگتر بود. اسمش سمیه بود و پدرش مدیر کل آموزش و پرورش بود. سمیه چادری بود ولی دختر باحالی بود و با همان چادرش کلی توی کوچه ورجه وورجه می کرد. بچه ها که پراکنده شدند با سمیه دوچرخه سواری کردیم کمی. یک دفعه پدرش از خانه در آمد و اولین امر به معروف و نهی از منکر زندگیم را برایم انجام داد. چنان مرا از احکام پوشش زنان مسلمان مستفیض کرد که هنوز هم از کلیه ی مدیران عامل وحشت دارم. اما آیا متنبه شدم؟ آیا از آن پیراهن رکابی حریر آبی دست کشیدم؟ آیا از آن تاریخ تار مویی بر نامحرم ننمایانده ام؟ هرگز! فقط فراری ام از مردان ریشوی احساس بنده مخلص و حق به جانب. از ورژن زن اش هم؛ پوشیده در چادر، اخمو و چنان مرزهای قابل رویت مچ دست و پا را میلی متری بیان می کنند که انگار همین الان به حضور حضرت حق شرفیاب شده اند و خود حضرت شخصن مرزهای آپ دیت شده را اعلام کرده اند.

همه اینها را گفتم که به اینجا برسم. 27 ساله ام و هنوز آرزویم آزادانه دویدن است، پیچیدن باد لای موهایم و ولو شدن روی چمن....

پ. ن: این پست قرار بود در باره روز زن و مادر باشد. باز هم گیر دادم به حجاب....

تابستان دارد می آید

2010-05-29T13:08:00.005+04:30

ما تقلب نکردیم به خدا. عکس از اینجا

آنکه با من رو به رو بود

2010-05-26T15:35:00.004+04:30

وقتی به هنگام ترک می دانی با کوچکترین لبخندی، سلامی، اس ام اس و پی امی باز خواهی گشت و تمام آن دوستت دارم ها را از نو برایش خواهی سرود درد زیادی باید تحمل کنی. از بس که باید منتظر بنشینی. منتظر لبخندش، منتظر سلامش. از بس که دم به دم باید موبایلت را چک کنی. از بس که توی مسنجر از اینویز بودن پشیمان می شوی. از بس که سر راهش قرار می گیری به بهانه های مختلف.
اما وقتی به هنگام ترک می دانی راه بازگشتی نیست، وقتی می دانی نمی خواهی اش، وقتی می دانی عزیز دیگری آغوشش را به یغما برده است، وقتی همه راه ها را به رویش و به رویت می بندی، وقتی موبایل و مسنجرت خاموش است... می دانی؟ وقتی می خواهی نشانش دهی که "آی ام نات فور پلی" درد بیشتری دارد. از بس که باید منتظر بودن را از خودت بگیری. از بس که باید به جنگ رویاها بروی. از بس که درد دارد وقتی باید مچ خودت را موقع لبخند زدن توی آینه بگیری. کارهای جدی همیشه درد بیشتری دارند...

از خرداد تا خرداد

2010-05-23T18:49:00.005+04:30

توی چند روز آینده قرار است یک جلسه پرسش و پاسخ و بحث آزادی در دانشگاه علم و صنعت برگزار شود با عنوان: تفاوت های ولا.یت ف.قیه و دیکتاتوری. به نظرم این گونه حرکات دستپاچه نشانه خوبی است. وقتی جلسه پرسش و پاسخ در چنین موضوعی برگزار می شود یعنی پذیرفته شده این دو مقوله شباهت هایی به هم دارند. یا حداقل پذیرفته شده است که ممکن است به نظر بیاید که شباهت هایی دارند. و گرنه که مقایسه دو موضوعی که هیچ سنخیتی با هم ندارند، مثلن فرض کنید تفاوت های قابلمه و مگس!، کاملن بی معنی و عبث است. ما در فاصله دو خرداد گام های بزرگی برداشته ایم. چه کسی فکر می کرد روزی برسد که خود حکومت این دو کلمه را کنار هم به کار ببرد و تفسیر کند؟

پس نوشت: این جلسه ای که گفتم از طرف بسیج دانشجویی برگزار می شه و سخنرانش حجت الاسلام طا.ئب هست. نمی دونم این همونیه که بهاره/مقامی تو رنج نامه خودش اشاره می کنه؟

Original Sin

2010-05-23T11:28:00.006+04:30

اخطار: در این پست هیچ گونه ملاحظه و تدبیر خاصی برای افراد متدین در نظر گرفته نشده است. اگر از تعصبات شدید دینی رنج می برید از خواندن ادامه این مطلب بپرهیزید.

همکارم تعریف می کند که روز پنجشنبه (کمی شک داشت که پنجشنبه بود یا چهارشنبه، ولی از آنجایی که ضرغامی عزیز پنجشنبه ها تشنج می کند فکر کنم پنجشنبه بوده) در تلویزیون مکا.رم شیرازی درفشانی می کرده است. در جایی از حرف هایش می گوید: (عین چیزی که از همکارم شنیدم)
مکا.رم: از من سوال می کنند چرا حجاب را آزاد نمی کنید که هر کس که دلش خواست حجاب داشته باشد و هر کس نخواست نداشته باشد. بنده پاسخ دادم که در این صورت دزدی و قتل را هم آزاد کنیم. هر کس دلش خواست دزدی کند آدم بکشد هر کس دلش نخواست نکند...

اصلن من زن، شیطان، عامل زلزله و بدبختی و نفرین، عقلم ناقص، خلقتم دون، روحم پست، جنس دوم. توی مرد به من بگو با این جمله آیت الله العظمای دینت تشویق می شوی به حجاب؟ یا لج می کنی؟ اگر کمی شل ول بودی سفت می شوی یا ول تر؟

یک بار در یک مجلسی به صورت غیر مستقیم به من اشاره شد که شماها باعث انحراف جامعه هستید. لباس زن باید از مچ کجایش باشد تا کجایش. برجستگی های بدنش باید معلوم نباشد... و این قبیل افاضات. توی آن مجلس خیلی دلم می خواست بگویم همه می دانیم حجاب وسیله است و نه هدف. وسیله قر و قمیش آمدن شما برای همسایه ات، وسیله تسلط حاج آقا به زنش، وسیله بقای حکومت آدم کشت، وسیله مردانگی نامردان بی تفکرت. دلم می خواست بگویم بابای من به من یاد داده جوری نشست و برخاست کنم و حرف بزنم که آب توی دل هیچ هیز مردی تکان نخورد (حالا اگر تکان داده ایم نا خواسته بوده و از بیماری حادی رنج می برده). اگر دینتان همچنان به باد می رود به مردانتان جز چشم چرانی چیز دیگری هم یاد بدهید. نگفتم. می دانی؟ این جور چیزها را گفتن علاوه بر جرأت صدایی می خواهد که از عصبانیت نلرزد. بغضی می خواهد که نترکد. این جور چیزها را گفتن دل می خواهد. نداشتم، نگفتم. اما در این ایام تک جنسیتی شدن دانشگاه ها و اجباری شدن مقنعه در دانشگاه تهران و گشت ارشاد و قشون کشی دخترکان اواخر دهه شصت در ون های طرح امنیت اجتماعی و تذکرات حق به جانب آنها، به سهم خودم در اینجا آزادی را فریاد می کشم.

Üzüntü hali olmuyor mani, burada tecrübe konuşuyor!!

2010-05-20T14:32:00.002+04:30

وقتی پشیمانی از چیزی، کاری یا حرفی با میزان خواهش دوباره اش برابری کند، آیا باید اشتباه نامیدش یا ...؟

2010-05-18T10:21:00.004+04:30

می دانی؟ احساس خوبی ندارم. الویت های زندگیم را گم گرده ام. کله خر، احمق و بی رحم شده ام. شاد نیستم. راضی هم. از اینکه هی بیایم اینجا و تریپ حق به جانب بگیرم هم حالم به هم می خورد. واقعیت این است که زیادی جدیش کردم. شلوغش کردم. توی خودم بزرگش کردم. بعد همه چیز را ریختم توی خودم. هدف وسیله را توجیه کرد. پست شدم. به بهانه آن که آنچه می خواهم بزرگ است. هر روز تنها تر می شوم. کودک درونم هم دیگر بغلم نمی آید. چند وقت پیش پرسید دلت می خواهد مادر شوی؟ گفتم آره. الان می گویم نه. دلم می خواهد مهر بورزم. مهر بی کران. اما من هنوز زندگی را بلد نشده ام. پای ارزش هایم نایستاده ام. من برای تربیت کردن آماده نیستم هر چند برای زاییدن و در آغوش گرفتن باشم.
هر روز بیشتر می شکنم... و هر چه بیشتر می شکنم بیشتر چنگ می زنم. به هر آنچه بتوان چنگ زد.
می دانی؟ احساس خوبی ندارم

پس نوشت: به ف...ک رفتن هم مثل هر چیز دیگری شدت دارد به خدا. از این لحاظ کماکان خالق بی همتا را شکر می کنم بابت پشت سر گذاشتن اردی بهشت پارسال. نیمه پر لیوان بینی که منم.

2 2تا چهار تا

2010-05-11T11:49:00.003+04:30

عاشق ذهن ساده ی مردان هستم.
یک خانم همکار با عصبانیت به یک آقای همکار می گوید: شما نباید یک جوری رفتار کنید که فلان نشود و بهمانی نیاید به من بگوید بیسار.
آقای همکار خونسرد و محکم می گوید: من این کار را نمی کنم. خب؟!!
خانم همکار خشک می شود و تمام جمله هایی که از قبل 100 بار توی مغزش مرور و ادیت کرده بود که در این جا بکوبد توی صورت آقای همکار از ذهنش می پرد.
آقایان مرد! خوش به حالتان. واقعاً خوش به سعادتتان که اینقدر ساده فکر می کنید. کسی از شما حاضر است یک دوره آموزشی فشرده برای کاهش پیچیده سازی مسائل برای من بگذارد؟

یک گام به پیش، دو گام به پس

2010-05-10T00:28:00.002+04:30

کشورم؟! ملالی نیست. آنقدر که هیئت مکرم دولت مصوبه کم می آورد، دو روز بین دو تعطیل را تعطیل می کند من باب فراخ خاطر شهروندان. مجسمه می دزدند من باب مزاح. آدم حلق آویز می کنند من باب.... نمی دانم من باب چه اما به شدت رومیان باستان تداعی می شود توی خاطرم. آدم و ببر می انداختند به جان هم شاید برای تفریح. آدم خفه می کنند توی این مملکت شاید برای تفریح، شاید برای چند روزی بیشتر. آدم می کشند برای خدا... اینجا حراجی جان داریم، آتش زده اند به جانمان. چوب حراجی زده اند بر انسانیت... بشتابید که غفلت موجب زیان است.

دلتنگ می شوم رفیق

2010-05-07T19:57:00.001+04:30

حتا تمام ابرهاي جهان را به تن كنم
باز ردايي به دوشم مي افكنند
تا برهنه نباشم
اين جا نيمه ي تاريك ماه است
دستي كه سيلي مي زند
نمي داند
گاهي ماهي تنگ
عاشق نهنگ مي شود
بي هوده سرم داد مي كشند
نمي دانند
ديگر ماهي شده ام
و رودخانه ات از من گذشته است
نمي خواهم بيابان هاي جهان را به تن كنم
و در سياره اي كه هنوز رصد نكرده اند
نفس بكشم
حتا اگر باد را به انگشت نگاري ببرند
رد بوسه ات را پيدا نمي كنند

-گراناز موسوی-

خود کشی در عشق یا عشق کشی در خود؟

2010-05-06T18:39:00.002+04:30

در کودکی ذهن سیالی داشتم. به ثانیه ای می توانستم در رویاهایم از هیبت یک جنگجوی شمشیر به دست که در کوهستان های شمالی ژاپن با غارتگران چینی می جنگند (هنوز هم نمی دانم آیا چین در شمال ژاپن است؟)، تبدیل شوم به یک شاهزاده خانوم زیبای انگلیسی و ناز نازی که مدام غش می کند و لباس ابریشمی می پوشد و شاهزاده هلند عاشقش شده و خود عاشق پسرک کالسکه ران دربار است. توی ذهن کودکانه ام داستان می بافتم و در تمام بعد از ظهرهای گرم تابستان های کودکی، وقتی همه چرت می زدند و سکوت در کوچه غوغا می کرد، توی حیات برای خودم بازی می کردم. یکی از آن سالها یادم هست چاه توالت ما گرفته بود و بابا بعد از تحقیقات بسیار به این نتیجه رسید که باید چاه دیگری کنده شود. روشن ترین خاطرات داستان بافی های کودکیم را از آن سال دارم. چاه کنده شد و کپه ی بزرگی از خاک در حیات خانه جمع شد که چند روزی به مکان بازی من تبدیل شد. در خیالم این تپه خاکی گاهی قلعه ام می شد و با پسران کوچه می جنگیدم. گاه کشتی ام می شد و به کشف دنیا می رفتم، گاه جزیره ام می شد و به جنگ مرگ می رفتم و گاه مزرعه ام می شد و در آن گل می کاشتم. توی رویاهایم به مدد کارتونهای اخلاقی بی شماری که می دیدم همیشه من حق مطلق بودم و به جنگ ناحق می رفتم. توی رویاهایم مثلث های عشقی را ترک می کردم، برای بچه ام می مردم، توی زندان پادشاه ظالم شکنجه می شدم و نمی شکستم، دزدها را می گرفتم، با پسر کالسکه ران فرار می کردم و ذره ای از حق، از عشق نمی گذشتم. هرگز دلم نیامد هیچ کدام از داستانهای کودکیم را تمام کنم. هنوز گاهی فکر می کنم به شاهزاده خانوم زیبا و کالسکه ران مهربانش؛ کجای ذهنم مذفونشان کردم؟ کی؟ آیا ازدواج کردند و بچه های زیادی دارند؟ آیا توانسته اند برای خودشان مزرعه ای بخرند و خوشبخت باشند؟ نکند شاهزاده خانوم غش کرده است و مرده است و پسرک به دست پادشاه افتاده؟ نکند پسرک را انداخته اند توی سیاه چاله های نمدار و تاریک و عشق تجربه ای جز مرگ و درد برای آنها نبوده...
کودکی هایم همیشه روشن بود. حق و ناحق مرز مشخصی داشت. عشق بزرگ و اجتناب ناپذیر بود. عشق پاک و محق بود. مردن برای آزادی آسان بود. پیروزی همراه جنگیدن بود. همه چیز معلوم بود. همه چیز توی ذهن من بود. من خدای همه داستانها بودم. من خدای همه خوبی ها بودم.
بزرگ شده ام. مادرم همسن من که بود مرا حامله بود. پس لابد بزرگ شده ام. چون مادرم را از وقتی به یاد می آورم بزرگ بود. بزرگ شده ام اما نمیدانم کجای تاریخ روحم را جا گذاشتم که با مردمان این زمان غریبه ماندم. و نیاموختم این قرن زمان آن نیست که بتوان به راستی عشق را پرستید...

رفاقت داروینی!

2010-05-02T21:52:00.002+04:30

من کم کم دارم عاشق این سیلی هایی که از زندگی می خورم می شوم....

پی ام اس

2010-05-02T10:10:00.004+04:30

من عشق سالهای وبا و سال بلوا را همیشه با هم قاطی می کنم. یعنی قاطی می کنم که کدام مال گابریل گارسیا و کدام مال عباس معروفی است. دیشب سال بلوا را خریدم. از عباس (اند صمیمیت را حال می کنید؟) فقط سمفونی مردگان را خوانده ام. کلی هم حالش را برده ام در زمان خودش. یک کتاب دیگر هم خریدم: خداحافظ گاری کوپر. شنیده بودم رومن گاری خواندن با کلاسی می آورد. ولی به جان بچه ام (:د) به خاطر تریپ با کلاس آمدنش نبود. این دو تا کتاب را به نیت هدیه دادن یکیش به یک دوست خریدم. به نیت اینکه یک روزی در یک قفسه مشترک خاک بخورد کتابهایمان. و عید به عید دعوا کنیم که چه کسی قفسه کتاب را گرد گیری کند!
کتاب خریدن تنها کاری نبود که دیشب بعد از مدتها انجام دادم. یک پیاده روی طولانی غیر هپی اندی، توی اردی بهشت تهران، با خیابانهای جا به جا پلیس و گارد و عفت عمومی و ترس و مقنعه جلو کشی، اتفاقات نوستالژیکی بود که هر کدام به ملایمت و ظرافت خراش عمیقی روی روحم کشیدند و با یک راننده تاکسی وقیح کلکسیون جالبی از یک شب به یاد ماندنی برایم ساختند.
خیلی دیر رسیدم. بعد مثل زنی که به اش خیانت شده یک دل سیر گریه کردم. بعد اشک هایم را پاک کردم و مثل مردهای لات و بی مسئولیت که دیر می خوابند و صبح سر کار نمی روند مسواک نزده خوابیدم. سر کار هم نرفتم امروز.
سعی می کنم امروز زندگی قشنگ باشد. قول می دهم مریم...

2010-05-01T15:18:00.002+04:30

بدترین دروغ های دنیا را به خودم گفته ام...
متاسفم!

مجددن در مورد آزمون دستیاری

2010-04-28T11:47:00.004+04:30

صبح بعد از آن آزمونی که باطل شد، با صدای sms بیدار شدم. خواهرم نوشته بود: سلام، امتحان ما باطل شد! ترس عجیبی برم داشت. پنج سال کافی است آدم مطمئن شود از این دولت سودی به آدم نمی رسد. جواب دادم: خوشحالی یا ناراحت؟ گفت خوب داده بودم امتحانو. اما خوشحالم که بالاخره معلوم شد تقلب میشه. چیزی نگفتم اما من هم مثل بقیه کسانی که همان زمان درباره این موضوع نوشتند شک داشتم که ابطال آزمون برای رعایت عدالت باشد. و مثلن به خاطر این نیست که سوالات به دست بیشتر از نور چشمی ها رسیده است. وگرنه که طبق گفته وزارت بهداشت از سال 82 سوالات با قیمت های نجومی به فروش می رفت و اعتراضات شرکت کنندگان به جایی نمی رسید. حالا مثلن چه شد که خانم وزیر یک دفعه سیستم را متحول کرد؟ خب نظر و قضاوت جمعی معمولن درست از آب در می آید. برگزاری هول هولکی مجدد آزمون و تأخیر در اعلام نتایج نگرانی ها را افزایش داد و رتبه های نا متعارف ثابت کرد، ثابت کرد آقا جان ها یا خانم جان ها به چه زبانی بگوییم دمتان را روی کولتان بگذارید و از این مملکت بروید! نان نداریم به غیر از نور چشمی ها بدهیم. خلاص!
خواهر من امتیاز واقعن خوبی آورده است. نمره ای که هر سال رتبه اش دو رقمی بود. لیلایی که 2 ماه بود به چشم و رادیولوژی و پوست فکر می کرد، دوباره برگشت به سمت قلب و ای.ان.تی و داخلی. که البته ما هنوز خدا را هزار هزار مرتبه شکر می کنیم که توانسته ایم مویی از خرس لندهوری که بر سر استعدادهای این مملکت نشسته است بکنیم.
برای خواهرم آرزوی موفقیت می کنم. در راه سختی که در آستانه آغازش است.
خدا قوت خانم دکتر نازم...

یک شیشه زردچوبه برای دو نفر

2010-04-22T19:33:00.003+04:30

داشتم فکر می کردم از دست پخت کسانی که چیزی را به صورت اگزجره در غذا به کار می برند خوشم نمی آید. حالا چی شد که وسط پیپر نوشتن همچین چیزی به ذهنم رسید خودم هم نمی دانم!!!

خانه شمیران**

2010-04-20T13:35:00.009+04:30

آشپزخانه مان کابینت های چوبی ساده داشت. یعنی اول سفید بود. بعد عوض کردیم. من کابینت ساده چوبی دوست داشتم. آشپزخانه جمع و جوری بود. همیشه دوست داشتم ظرف شویی رو به پنجره باشد. با یک حیاط خلوت کوچک و یک درخت بزرگ که سنجاب هم داشته باشد. اینجوری موقع ظرف شستن می شد سنجاب را، وقتی گردو و فندق می خورد، یا وقتی با همسرش ورجه وورجه می کند تحت نظر گرفت. یا مثلن کلی ماجرای دیگر که هر روز توی حیاط خلوت آدم اتفاق می افتد. ظرف شویی ما اما رو به پنجره نبود، باید گردنت را 90 درجه می چرخاندی برای دنبال کردن ماجراهای بیرون. که البته مطمئن نیستم حیاط خلوت و درخت بزرگ و سنجابی در کار بود یا نه...

هال اما همان جوری بود که همیشه دلم می خواست. نقلی با یک پنجره رو به حیاط و تکه ای از آسمان و یک درخت همیشه سبز در قابش. یک قالی دست باف قشنگ که من خریده بودم و کاناپه ای رو به پنجره و 2 تا قفسه کتاب... توی قفسه ها تقریبن همه جور کتابی داشتیم. قرآن و مفاتیح و دیوان حافظ و رباعیات خیام و Spanish for Travelers و کیمیاگر و سمفونی مردگان و 504 و Papoulis و عشق سالهای وبا.... عشق سالهای وبا... عشق سالهای وبا. آها! حواسم پرت اسم کتاب شد. ترکیب رنج آوری دارد نامش.

یک اتاق مهمان هم داشتیم. با یک تخت و dresser و حوله تمیز. اکثر وقتها تختش را همان جوری می گذاشتیم که آخرین بار دیدم. اما گاهی هم می چرخاندمش. درست زیر پنجره. مامان می گوید توی رادیو شنیده مردها بهتر است رو به پنجره بخوابند. دیدن آسمان در هنگام خواب به آنها آرامش می دهد. از مامان نپرسیدم چرا هیچ وقت هیچ کس نمی رود تحقیق کند ببیند زنها چطور آرامش پیدا می کنند. اما پیش خودم فکر کردم لابد زنها هم حتمن دوست خواهند داشت آسمان را تماشا کنند. برای همین گاهی بی خیال دکوراسیون اتاق می شدم و تخت مهمانمان را می گذاشتم زیر پنجره...

روزهای بارانی با عجله می آمدم. به عشق لم دادن روی کاناپه رو به درخت همیشه سبز، صدای نم نم باران و مزه مزه کردن قهوه ام. یا شکلات داغ یا چای... به عشق اینکه کم کم چشمهایم سنگین شود و سرم بیفتد روی شانه اش...
خانه مان همیشه مرتب بود. حتا شبهای امتحان من. همیشه جوراب تمیز داشتم توی این خانه. همیشه مهربانی بی انتظار، بخشش بی منت و امید بی پایان داشتیم توی این خانه. همیشه غذای گرم و میوه داشتیم... شادی های کوچک و عشق های بزرگ داشتیم.

این خانه قشنگ بود ولی خانه من نیست. نمی شود... وقتی مجوز ورودش زیر پا گذاشتن تفکری باشد که برایش جنگیده ام، می جنگم.... گذشتن از دنیایی که همیشه خواسته ام دخترانم در آن آزادانه بخندند، بدوند و موهایشان را به دست باد بسپارند...

./ **

سالها

2010-04-18T13:59:00.006+04:30

خوب است که می گذرد. خوب است که خدا چیزی به اسم زمان اختراع کرده است. و خوب است که انسان ها تجربه کرده اند که زمان زخم ها را التیام می بخشد. خوب است که آدم ها تجربه هایشان را به هم می گویند.
خوب است که می دانم خواهد گذشت.
خوب است که 1 سال، 10 سال، 20 سال بعد حتما خواهد آمد. چه با "ما". چه بدون "تو"...

رفتن بی همراه

2010-04-15T20:35:00.004+04:30

You have to stand for what you believe in.
And sometimes you have to stand ALONE...

پ ن1: از اینجا
پ ن 2: دلگیر باش، تنها باش. اما خودت باش...

Inceldiği Yerden Kopsun

2010-04-14T08:57:00.006+04:30

می دانی؟ همه اش یک اشتباه تکنیکال کوچک در "که می دانی می ماند" قضیه بود...، همین.
پ ن: خوب است یک جورهایی مطمئن باشم یک روز صبح زیر پل سید خندان که از تاکسی پیاده می شوم، احساس بهتری نسبت به روز در حال آغازم خواهم داشت. یک روزی بالاخره می شود...

پس نوشت: سیستم کامنت وبلاگم را عوض کردم و الان فهمیدم که اگر پست عنوان نداشته باشد سیستم کامنت بالا نمی آید. به علاوه در اثر یک اشتباه کوچک کامنتهای قبلی به حالت عدم نمایش در آمد. خلاصه یک چیزهایی شده که من نمی توانم دقیق توضیح بدهم اما همین بس که مجبور شدم تایتل بگذارم برای پستم و اینکه ببخشید اگر کامنتهای پست های قبل پریده است!

The One, who Should be Lost

2010-04-13T08:56:00.005+04:30

سنگین تر از اینش را به مقصد رسانده ای مریم. صبور باش...

پ ن1: چه می گفت آن نویسنده بزرگ محبوبم، مارکز،... می توان به رفتن ادامه داد خیلی بعد از آنکه فکر می کنی دیگر نمی توانی...

زنانگی در حد مرگ 2

2010-04-12T10:56:00.003+04:30

نقطه اوج فیلم The Reader به گمانم جاییست که هانا توی چشم های جوانک نگاه می کند و با بغضی آمیخته به خشم فریاد می زند:

You do not have the power to upset me...

تلاش یک زن برای برخاستن. زنی که عشق می فروشد تا "خواندن" بخرد...

Receiving Fake Emails from You

2010-04-10T10:11:00.004+04:30

اگر از من ایمیل با عنوان Damn گرفته اید در این چند روز گذشته، بدانید و آگاه باشید که من نیز قربانی حس کنجکاوی خود شده ام و در فرستادن آنها نقشی به جز کلیک روی یک لینک هیجان انگیز نداشتم....

Kimse Bilmez

2010-04-09T10:04:00.005+04:30

باران دارد نمی بارد...

کوچه های خلوت شب

2010-04-06T12:47:00.006+04:30

مامان سعی می کند تنها نگذاردم این روزها. اتاقم را مرتب کرده است. با همین امکانات محدود برایم میز توالت درست کرده است. این 3 روز بعد از ظهرها کسی منتظرم است و من شرکت را به مقصد تنهایی، آن هم الان که تنهایی تاریکی است، ترک نمی کنم. دیروز بعد از شرکت در حالی که از صبح کفش های لژ دار 7 سانتی ناراحتم را پوشیده بودم و مچ پایم داشت می شکست از بس که عادت ندارم پاشنه بلند بپوشم، اصرار کردم برویم با هم هفت حوض را بگردیم. مامان از لق لق زدن و گاز گرفتن مداوم لبم می فهمید که نمی توانم راه بروم اما به طرز مازوخیستی دلم می خواست پایم درد بگیرد. یعنی واقعن دلم می خواست ها! از آن حالت ها که آدم در به در دنبال یک درد جسمی است که کبودی روحش را فراموش کند. شب زود خوابیدیم. مامان امروز با من آمد شرکت. گفت می خواهد محل کارم را ببیند. هی به اش می گویم خب دیدی برگرد خسته می شوی. می گوید نه اینجا خوب است. امشب می رود و تنهایی تاریک موفق می شود مرا قورت بدهد....

خدا همیشه معجزه هایش را در لحظه های شگفت انگیزی رو می کند. خدا موجود زرنگی است. از معمولی ترین چیزها که به چشم بقیه نمی آید برای آدم معجزه می سازد. دیروز یک ایمیل گرفتم. یک داستان کوتاه بود که در آن یک معلم یک لیوان خالی دستش می گیرد و به شاگردانش می گوید اگر من این لیوان را 1 ساعت نگه دارم چه می شود. بچه ها می گویند دستتان خسته می شود. معلم می گوید اگر 1 روز نگه دارم چه؟ بچه ها می گوند دستتان خیلی خسته می شود و احتمالن فلج می شود به طوری که حتا دیگر نمی توانید آن را روی زمین بگذارید. معلم به آنها می گوید که مشکلات زندگی هم مانند این لیوان می توانند آدم را فلج کنند. برای اینکه بتوانیم با آنها بجنگیم باید حواسمان باشد که گاهی آنها را کنار بگذاریم و بهشان فکر نکنیم. برای من این حرف معلم خیلی قابل درک بود. یک آن حس کردم همه مشکل من این است که مشکلم را سالهاست زمین نمی گذارم و اجازه داده ام که فلجم کند. یک لحظه حس کردم هیچ کس در دنیا نمی تواند سرزنشم کند برای تـاخیرم. برای جا ماندنم. برای بی خبر رفتن قافله عمر. حتا دکتر! هیچ کس نمی داند این لیوان سبک را من چند سال است بی وقفه نگه اش داشته ام و به جایی رسیده ام که نمی توانم تکانش دهم، زمینش بگذارم... حلش کنم. هیچ کس حق ندارد سرزنشم کند. و این برای آدمی که همیشه فکر می کند همه حق دارند سرزنشش کنند خوشایند و فاتحانه است...
مامان روی مبل توی هیاهوی شرکت خوابش برده است. و دیو تنهایی از پشت ثانیه های باقی مانده دارد چشمک می زند...
می دانم. می دانم روزهای سختی در پیش دارم. باید حواسم باشد گاهی زمینش بگذارم...

خداوند همه چیز می شود همه کس را
و "در کوچه های خلوت شب با تو آواز می خواند"

هوای تازه

2010-03-25T13:20:00.003+04:30

هیچ چیز دوبار اتفاق نمی افتد
و اتفاق نخواهد افتاد. به همین دلیل
ناشی به دنیا آمده ایم
و خام خواهیم رفت

حتا اگر کودن ترین شاگردِ مدرسه ی دنیا می بودیم
هیچ زمستانی یا تابستانی را تکرار نمی کردیم

هیچ روزی تکرار نمی شود
دوشب شبیه ِ هم نیست
دوبوسه یکی نیستند
نگاه قبلی مثل نگاه بعدی نیست

دیروز ، وقتی کسی در حضور من
اسم تو را بلند گفت
طوری شدم، که انگار گل رزی از پنجره ی باز
به اتاق افتاده باشد

امروز که با همیم
رو به دیوار کردم
رز! رز چه شکلی است؟
آیا رز، گل است؟ شاید سنگ باشد

ای ساعت بد هنگام
چرا با ترس بی دلیل می آمیزی؟
هستی - پس باید سپری شوی
سپری می شوی- زیبایی در همین است

هر دو خندان ونیمه در آغوش هم
می کوشیم بتوانیم آشتی کنیم
هر چند باهم متفاوتیم
مثل دو قطره آب زلال...

-شیمبورسکا-

2010-03-21T19:40:00.001+03:30

- Nasil hiss ediyorsun?
- Her seferinde dayak yemis gibi oluyorum...
- Hmmmmmm

2010-03-21T17:06:00.004+03:30

بهار بهانه نمی خواهد که شاد و سرشار کند دلت را. عید اما بهانه است...
عمرتان بهاری... همه روزتان مبارک...

2010-03-10T18:46:00.001+03:30

"اگر من زن ام، همه روزهایی که به نام من است تقدیم به همه مردانی که فکر می کنند برای داشتن و دیدن کودکم باید منتظر لطف و منت بیکران مرد باشم ...اگر من زنم همه روزهایی که به نام من سند خورده است، تقدیم به آنانی که من باید برای چادر و چکمه ام، به چه کنم چه کنم افتم تا مبادا دین نداشته مردان شهرم با نیش باز و پای نازی برباد رود...اگر من زنم، روزم تقدیم به آنانی که چون نامم به خاطر عشق در شناسنامه شان رفت تا ابد باید اجازه خروج و ورود و اشتغال و تحصیل و هزار و یک کار و بار دیگر نیز با امضا و الطاف مردانه آنان برایم مقدور شود، اگر من زنم ، روزم ارزانی آنانی که خون بهای شان برتر است و خون بهای من برابر با دیه ناکارآمد شدن و زار شدن ابزار مردانگی شان است، در عوض بگذارند ما و باقی مردانی که هرگز نمی پندارند تنها چند گرم اضافه وزن می توانست حقوقمان را برابر کند، عین آدم کنار هم زندگی کنیم و آنگاه همه روزها به نام مان باشد؛
روز آدم."

-مسیح علی نژاد-

2010-03-10T09:05:00.005+03:30

همین یک هفته کافی بود تا بفهمم ادامه کار در شرکت دولتی، به صورتی سازمان یافته و کاملن اصولی آدم را به سمت فسیل شدن می برد. نمی دانم چطور ولی بلدند به خدا. یعنی واقعن این کار به درستی و بی کوچکترین نقصی انجام می شود توی این مملکت. شاید وقتش رسیده باشد بی هیچ تردیدی بگویم توی این مملکت به هر چیزی چنگ بزنی وسیله ای خواهد بود برای متقاعد کردنت که بگذاری بروی و بنشینی توی غربت دلتنگی ات را با جان و دل تحمل کنی....

2010-03-06T02:15:00.001+03:30

ته دلم یک گنجشک خیس دارد می لرزد... خدایا! ریش و قیچی دست خودت...

رازها و آدم ها

2010-03-02T00:19:00.004+03:30

این 100امین پست است. البته 100 امین بودنش خاصش نمی کند و اصولن وقتی خوب فکر می کنم می بینم اعداد و ارقام مدتهاست معنی خاصی ندارند. بگذریم...
اتفاقات به طرز خارج از کنترلی زیاد شده اند. بدترینشان از دست دادن خاله مهوش بود که ناباورانه ظرف 4 روز آب شد و رفت. برایش خیلی گریه کردم. اما در واقع هنوز باور نکرده ام. هنوز فکر می کنم آن ور خط شماره "khale Mahvash" را که بگیرم صدایش خواهد پیچید. واقعا باور نکرده ام. می دانم مرده. اما نبودنش خیلی بی معنی است. یعنی چه که خاله مهوش دیگر نباشد!...
اتفاقات زیادند. زندگیم آبستن اتفاقات تلخ و شیرینست. می دانی! یک جورهایی آدم احساسش را نسبت به اتفاقات از دست می دهد. و به جای کل شادی و ناراحتی تنها یک حس می ماند: اضطراب. یک چیزی توی مایه های انتظار که بیاید تمام شود برود. خوب یا بد...
واقعیتش این است که دکی امروز دعوایم نکرد. داد نکشید فحش نداد (که هیچ وقت هم نمی دهد) اما لبخند بدی به لب داشت. یک چیز تحقیر آمیزی ته لبخندش بود. انگار که ماهها منتظر همین لحظه بود.... این با محترم بودنش در تضاد است ولی بود. من دیدم...
زیر دست نازی که نشستم چشمهایم را بستم. موهای ابرویم را می کند. اولش درد داشت اشکم در آمد. بعد دیدم دردش بیشتر از حال و روزم نیست. توی خیابان نمی شود گریه کرد. اما زیر دست نازی به بهانه درد موی ابرو!!! می شود کمی خالی شد. حالا با هق هق و فین و دستمال کاغذی خیس کنی نه، اما چند قطره ای می توان بیرون داد... نازی گفت هشت ابروت داره درست میشه. فینم را بالا کشیدم و گفتم یه اتفاق خوب هم تو زندگیم افتاد. گفت وااااااا!
آقاهه گفت خانوم محترم مدیوم به شما می خورد. حوصله بحث نداشتم. گفتم آقا لارج می آری یا برم. گفت میآرم. رفت مدیوم آورد. حوصله بحث نداشتم. توی حراج بودند و حوصله صف پرو هم نداشتم. گقتم بدن نماست؟ گفت شما جای خواهرمی لباس زیرش تیره نباشه! حوصله لوس بازیش را هم نداشتم. گرفتم آمدم. اندازه ام شد. خوشحال شدم سایزم مدیوم است. اما الان که نگاهش می کنم خیلی هم نمی پسندم...
دستمال کاغذی و دستمال توالتم با هم تمام شد. مانده ام بی دستمال در این شب پر اشک...

SOS

2010-02-17T15:40:00.004+03:30

زمان چه زود می گذرد
مرگ من هزار ساله شده
شما
تمام پلهایی را که من شکستم و رفتم
بسازید، بشکنید، بروید
و مهربان باشید با زنی که مرا کشت
که این جنایت زیبا
همیشه خواستنی بود...

-رضا براهنی-

.../ روزی به تو خواهم گفت.... روزی که خواهد رسید...
بعد از ظهر دلگیریست با آسمان و درختان زیبایی که سهم پنجره من شده. دلگیر، تنها...
برنامه پنج شنبه این هفته را نمی خواهم باشم.
هم با تمام وجود آرزو دارم این روزها بگذرند، و هم با تمام وجود دلم می خواهد زمان بایستد.

2010-02-12T18:21:00.001+03:30

روزها از کنارم می گذرند
به آرامی یک خیال
من برایشان دست تکان می دهم
وقتی در گوشه های آن
یاد تورا وصله می کنم

-مهرنوش رهبری-

27

2010-02-07T23:28:00.002+03:30

شبهای تولدم را دوست داشتم.
فردا 27 ساله می شوم...
همین!

hUg

2010-01-28T15:23:00.004+03:30

آذر 70 من کلاس سوم بودم. آن زمان خانه مادر بزرگم در شهر دیگری بود و فقط عیدها و تابستان ها می توانستیم ببینیمشان به اضافه گه گاهی که خاله ها یا دایی ها یا مادر بزرگم به دیدن ما می آمدند. آن سال اما اتفاقات دیگری در جریان بود. خاله ام داشت ازدواج می کرد و قرار بود به سوئد برود. خاله ام چهارده سال از من و یازده سال از خواهرم بزرگتر بود و بیشتر از خاله دوست و خواهر بزرگمان بود. صبح روز بعد از عروسی اش که قرار بود به تهران و از آنجا به استکهلم برود، من خواب مانده بودم و کسی بیدارم نکرده بود و خاله ام در خواب من را بوسیده بود و گردن بند ظریف با آویز به شمایل حضرت مریمش را که همیشه به گردنش بود گذاشته بود زیر بالشم و رفته بود. بیدار که شدم فقط من و لیلا و بابا و پدر بزرگم در خانه بودیم. هوا سرد بود و من تا شب گریه کردم که بوس آخر خاله ام را از دست دادم و لیلا پز بوسش را می داد. آن گردن بند شده بود تمام عشقم به خاله ام که از آن سال همیشه به گردنم است. خاله ام تا چهار سال بعد از عروسی اش به ایران نیامد و وقتی همراه یک دختر خاله شیرین به ایران آمد مصمم بودم که به هیچ عنوان بغل آخر را از دست ندهم. آن سال موقع رفتش در فرودگاه بارها بغلش کردم و توی دلم خوشحال بودم که کلی بغل ذخیره کرده ام و دیگر دلتنگش نمی شوم. اما وقتی رفت دیدم وقتی بغل بیشتری ذخیره می کنی بیشتر هم دلتنگ می شوی.
سالها از کسب این تجربه شخصی می گذرد. اما می دانی؟ من هنوز هم بغل زیادی ذخیره می کنم از آدمهای زندگی ام. و هر قدر بغل بیشتری ذخیره می کنم، بیشتر دلتنگ رفتنشان می شوم...

هر دم از این باغ بری می رسد...

2010-01-25T18:12:00.002+03:30

می گویم: چقدر مردن آسون شده.
می گوید: بگو کشتن آسون شده...
خیره می شوم به خون آغشته به خاک و باران و می گویم: راست می گی. مردن همیشه آسون بوده...

قصه یک دختر امروز تمام شد. توی دانشگاه رفت زیر خاور!!!
3 4 ماه پیش هم سنگ افتاد روی سر یک دختر دیگر و کشته شد. می ترسم به قانون تا سه نشه... فکر کنم...

اطلاعیه

2010-01-14T21:41:00.005+03:30

جناب آقایان فیلتر چی!
چرا وبلاگ این حقیر را فیلتر کرده اید؟ کم کم دارید می روید روی اعصاب اینجانب و این روزها هم هیچ اعصاب ندارم. این آخرین (و البته اولین) اخطار نویسنده این وبلاگ می باشد و گرنه... (ااااااا فک کردی می گم وگرنه چی کار می کنم؟ که بری یه توطئه جدید بکنی؟ )
ادامه این پست مربوط به برادران فیلترچی نمی باشد. اگه ادامه اش را بخوانید: ایشاللا که ب/ا/تت/و/م هاتون بشکنه. ایشاللا که دیگه هیشکی ماشین نیرو.ی انت/ظامی رو ندزده باهاش بره رو منافقین. ایشاللا بمبای انجمن پاد/ش/اهی نترکه. ایشاللا موسوی 120 سال زنده باشه. ببین به نفعتونه بقیشو نخونین :د

سخنی با خوانندگان:
اگر تا روز شنبه فیلتر وبلاگم باز نشود (برادر ارزشی دیگه خودت خواستی ها: اگه خط بعدی رو بخونی ایشاللا کارخونه های ساندیس سازی ورشکست بشن )...

آدرس وبلاگم را به tirras.blogspot.com تغییر می دهم
رسانه شمایید ؛)

نیمه نا پیدای لیوان...

2010-01-12T21:46:00.005+03:30

بیا ببینم دخترکم! حالا که شامت را تنها خوردی، اتاقت را جارو کردی و کیفور عدم چسبیدن خرده نان به کف پایت هستی، برنامه ات هم که جواب نمیدهد و خسته شده ای از ور دفتن با استپ ها و ترش هلدها، حالا که اینقدر دلت گرفته و کسی نیست بروی توی بغلش مچاله شوی، بیا توی بغل خودم. بیا تا از خوشبختی هایت بگویم. بیا بگویم که امروز صبح بابای یکی مثل خودت دم در خانه اش منفجر شد و حسرت بوسه آخر یک عمر ماند به دل آن بچه اش که شاید خواب شیرین صبحگاهی چسبنادش به تختخواب. حالا که تو اینجای دنیا نشسته ای بق کرده ای برای پیک های بی دلیل نمودارت، می دانی که بابایت خسته ی یک روز دیگر پدر بودن آمده خانه شامش را خورده و کنار مادرت لم داده روی مبل مورد علاقه اش و دارد از بیبی سی خبر ترور را دنبال می کند و چای و قیسی می خورد.
بیا اینجا برایت بگویم یک نفر هست که می دانی هست و می ماند و صبح و شبش را به هم می زند و نگاهت را نگاه می کند و تماشایت را می خندد و گردنش را خم می کند و سر به سرت می گذارد و آتو می گیرد و مهربانی می کند... بیا برایت از خانه ای بگویم که دوست داری بروی تشک سنگینت را پهن کنی بگیری برای همیشه بخوابی. و گاهی چشم های خواب آلویت را باز کنی تخت کنارت را نگاه کنی و دوباره بخزی زیر لحافت...
بیا دخترکم توی بغلم دلتنگی های بی دلیلت را گریه کن. بیا از خستگی هایت بگو. نخواهم گفت جایی هستی که 3 سال پیش برایش گریه می کردی. می گویم تمام می شود عزیزکم. می روی خانه. جلوی تلویزیون دراز می کشی سریال ترکیه می بینی. بعد وقتی خم می شوی سیب برداری گاز بزنی مامان چشم غره می رود که یقه ات را بگیر بابات می بینه! صبح ها دیرتر از همه بیدار می شوی، شب دیرتر از همه می خوابی، بعد می بینی نظم خانه را به هم زده ای. بعد دلت از خیابان های سرد شهرت می گیرد. می روی خانه دلت می گیرد آنجا هم.
می دانی! آینده را گم کرده ای مریمکم. مانده ای توی دلتنگی ها و آهنگ ها و دروغ ها و پستی ها و خاطرات. خوشی را گم کرده ایم... بیا توی بغل هم گریه کنیم...

ری حانه

2010-01-06T23:08:00.004+03:30

تو، زنی بودی که دلت می خواست مهربان جلوه کنی... او اما مردی نیست که شناخته ای .... شما آدمهای بدی هستید توی زندگی من. 4 ماه تاریک هستید که قصه اش غصه گذارای پایان یک آغاز نیست. شما سادگی مرا وقیحانه به بازی گرفتید. از شما کینه به دل دارم. شما شاد نیستید، رنگ خوشبختی هم دور باد از شما...

پ ن: نیاز شدید داشتم کمی نفرین کنم! یعنی هیچ اعصاب تریپ بزرگواری و درک و روشنفکری را نداشتم...

در برابر باد

2010-01-03T21:35:00.003+03:30

بچه که بودم یکی از سریال های محبوبم سریال "در برابر باد" بود. در عالم کودکانه ام نه چیزی از ماجرای تاریخی ایرلند و انگلستان می دانستم و نه علت لج کردن فرمانده کشتی حامل اسرا با قهرمان داستان، مری! تنها شباهت اسمی ام با مری کافی بود که احساس هم زاد پنداری عمیقی با او داشته باشم. از نوع همان هم زاد پنداری که با آدم های چپ دست دارم. مری قهرمان من بود و من عاشق موهای صاف بلندش و نگاه نافذش بودم. عاشق سیلی زدن پیروزمندانه اش به فرمانده کشتی و گرسنگی کشیدنش بودم. عاشق صبر و عاشق عاشق شدن و بچه داریش بودم.
می دانی! داستان من داستان تکراری کوچه بن بست بود و افراد چم.اق به دستی که بین من و آقای درشت هیکلی که پیشم بود من را برای زدن انتخاب کردند. نظیر همان ویدیو های بی شماری که از 30 خر/داد و بعد از هر مراسم و ت.ج.م.ع سبزی ساعت ها خوراک بی بی سی و صدای آمریکا می شود. ویدیوهایی که دیدنشان مو به تن آدم سیخ می کند. اشک توی چشم آدم پر می کند و با تمام شدنش تأثر آدم هم تمام می شود. اما درد چیز غریبی است. توی این یک هفته هر بار که بی هوا اینتر را محکم زده ام و درد پیچیده است توی تمام وجودم، دوباره کابوس آن چند قدم فاصله، صدای شوک الکتریکی و چشمان پر نفرت برایم زنده شده است. بعد یک نقطه روشن؛ تصویر مردی در میان کسانی که دورم جمع شده بودند تا سر در بیاورند کجایم شکسته است. و آن جملات روشنش: خوب می شی دخترم. عاقبتت خوب می شود. اینها هستند که باید به فکر عاقبت سیاهشان باشند. مردی که بعد فهمیدیم همسرش 30 خرداد کشته شده بود. می دانی! قهرمان بودن توی زندگی واقعی خیلی سخت است، خیلی...
پ ن: هر بار که بیانیه 17ام را می خوانم مهربانی توأم با خرد این مرد برایم زنده تر و ملموس تر می شود...

ایمان بیاوریم به آفتاب

2009-12-28T01:56:00.008+03:30

دوش آب گرمت را که بگیری، چای و بیسکوییتت را که بخوری، پیروکسیکام را هم که بمالی روی جای با ت.وم، تازه تو می مانی و آن الفاظ رکیک معلق در هوا، و باور اینکه مخاطبشان تو بودی. تو می مانی و آن چشمهای پر از نفرت که تو را نگاه می کردند. تو می مانی و آن با-تو.می که نه برای ترساندنت، پراکنده کردنت، که با غیظ روی سرت فرود می آمد... و این سوال که این همه نفرت و خشم و کینه از کجا می آید ریشه می دواند توی دل یکی از هم نسلانت که نهایتن می دانی و می داند که یک اختلاف نظر سیاسی با هم دارید...

گیر کردم ته یک کوچه بن بست. دوستم را گم کردم. تا من برسم در آخرین خانه بسته شد. من ماندم و 5 - 6 لباس. شخ.ص ی که خون می بارید از چشمانشان. هر قدمی که به سمت من بر می داشتند مرا بیشتر می چسباندند به در بسته. می دانستم در باز نخواهد شد. اما یک مریم امیدواری از آن ته مغزم فریاد می کشید الآن تمام می شود دختر! زدند، فریاد کشیدم، لگد زدند، غافل از مچ- بند سبزم گفتم نزنید من می خواستم برم خونمون. فحش دادند، گفتم نزنید. خیز برداشتند به سمتم. داد زدم، مچاله شدم. آنها 5-6 نفر بودند. هم سن خودم و شاید کوچکتر. من تنها بودم. در بسته بود. دردم آمد، ترسیدم. من ترسیدم. چون من یک قهرمان نیستم. من آدمم. دردم می آید. برای فرار از کتک دروغ می گویم. اما یک چیز را خوب می دانم. اینکه نشکستم...

پ ن 1: دیشب شب بدی بود. سر تمام شدن نداشت. اما آفتاب دمید از پس آن. ایمان بیاوریم به آفتاب...
پ ن 2: الان که فکر می کنم می بینم این با-تو. م که اینقدر ترسناک به نظر می رسد آنقدر ها هم درد نداشت (پررویی که منم :د )
پ ن 3: سمت راست بدنم به شدت کوفته است. دست راستم درد می کند. خوشبختانه چپ دستم من!

فراخوان همراهی

2009-12-24T22:43:00.002+03:30

بدین وسیله به اطلاع کلیه اقوام، دوستان، آشنایان، نا آشنایان، کسبه، اهل محل و عموم علاقه مندان می رساند اینجانب در روز عاشورا تمایل به شرکت در اغتشاشات احتمالی داشته؛ از آنجایی که کلیه دوستان سابق پایه اغتشاش یا به ولایات خود سفر کرده اند و یا به فرنگ، لذا لطفن یکی من را همراه خودش به اغتشاش ببرد.
با تشکرات فراوان
پ ن: می توانید این پست را جدی بگیرید

در به در ابتکارتم برادر

2009-12-15T18:15:00.006+03:30

امروز سبزها در علم و صنعت یک تجمع خود جوشی مقابل در اصلی راه انداختند. من هم رفتم ببینم چه خبر است.شعار ها وعکسهای مربوطه را در فیس بوک فراوان خواهید دید. اما نکته های جالب که هنر عکاسی و نکته سنجی این جانب باشد.

نکته اول اینکه ماشاالله به پشتکار این برادران بسیجی.... نه پدران بسیجی (:د) که با میانگین سنی 45 سال درس و تحصیل را رها نکرده اند هیچ، از هیچ فرصتی جهت ارشاد و نصیحت جوانان سبز و شناسایی و گوش مالی دادن آنها غافل نمی شوند.
و نکته دوم ماشاالله به تدبر و چاره اندیشی برادران حراستی در استتار در اصلی دانشگاه توسط دو دستگاه اتوبوس...

وقتی همه خواب بودند

2009-12-08T13:07:00.003+03:30

I have faith. I will find the way...

2009-12-07T17:35:00.003+03:30

نمایششان خنده دار بود. هیچ کدام از شعارهایشان عصبانیم نکرد. توهماتشان به خنده ام وا می داشت. ادعای مالکیتشان به رنگ سبز نشان می داد خیلی دست پاچه اند. می گفتند: بهشان (یعنی به ما) ثابت شده که تنها هستند و مردم حمایتشان نمی کنند! و این را درست وقتی گفت که خانمی بغل دستم پرسید: چی شده اگه می خواین تظاهرات کنین من برم در خونمو باز بذارم؟ خنده دار بودند. خودشان و پرچم های سه رنگی که وقتی دست آنهاست عرق ملی آدم را بر نمی انگیزد. خنده دار بودند تا وقتی که آنطور وحشیانه عکس کیانوش را پاره کردند. عکس کیانوش را که دریدند یک چیزی ته دلم لرزید. آمیزه ای از خشم و جسارت و تأثر....

Unchangeables

2009-12-03T13:53:00.006+03:30

یک دوره بدی بود توی زندگی من که بدی اش به خاطر این بود که لپ تاپم مدام قاط می زد. یعنی من توی زندگی ام امنیت اطلاعاتی نداشتم. مثلن یک روز مثل ساعت کار می کرد. فردا صبح مونیتورش مثل پیژامه جمشید آقا راه راه می شد. بعد یک دوره 2 هفته ای تعمیر داشتیم. بعدش 1 ماهی کار می کرد و روز از نو.... خلاصه که به ستوه آورده بود صاحب بدبختی که من باشم. خلاصه یک روز که دوباره پیژامه ای شده بود، و ما هم گارانتی مان تمام شده بود و وقت پول دادن بود شرکت محترم گارنتی گفتند که باید motherboard عوض شود و گر نه که این بیچاره درست بشو نیست. ما هم اطاعت امر کردیم و motherboard خود را چنج کردیم و از آن روز لپ تاپ ما مثل ساعت سوئیسی اصل کار می کند بزنم به تخته چشم حسود بترکه....
حالا حکایت من هم شده کأنه حکایت لپ تاپم. هر از گاهی قاطی می کنم و مینا و مسلم و هیلدا باید اورژانسی خودشان را برای تعمیر برسانند. بعد کلی همه چی گل و بلبل می شود و توانا بود هر که دانا بود و نابرده رنج گنج و خواستن توانستن است و اینا. بعدش دوباره راه راه می شوم و د بیاااااااا
گاهی فکر می کنم کاش یک جایی بود که آدم می توانست برود بدهد motherboardاش را چنج کنند...

اقتصاد کلان خواهشی

2009-12-02T20:33:00.003+03:30

خانوم ها، آقایان! خواهش می کند خب. که یارانه های نقدی تان را سریع نروید خرج کنید! پول مال شماست. خودتان باید تشخیص بدهید چطور خرجش کنید. اما خواهش می کند یارانه های نقدیتان را بگیرید و پس انداز کنید. هیچ بحرانی در راه نیست. او تعجب می کند چطور یک عده با لایحه اصلاح یارانه ها مخالفت می کند. فقط اگر همین که یارانه های نقدیتان را گرفتید بروید خرج کنید تورم بالا می رود، بازار سیاه درست می شود. خب شما هم نروید خرج کنید. به همین راحتی...
به این می گن برنامه اقتصادی خفنگ! بهبود اقتصاد مملکت به صورت خواهشی...

یکی از همکاران می گوید گوش دادن به حرف های ا.ن یک حسن خوبی دارد. آستانه صبر آدم را بالا می برد!!!

خانومه که بیسته توی کوچه می گذره

2009-12-01T13:15:00.003+03:30

باران می بارد و من معده ام درد می کند. هیلدا می گوید این نشانه خوبی است. چیزی در مایه های ویار! می گوید این یعنی دفاع نزدیک است. امروز، از آزمایشگاه تا خوابگاه، زیر باران به انبوه کارهای باقی مانده و معده دردم فکر خواهم کرد. فعلن باید از یک کدی سر در بیاورم...

/* آره پسر خالم اپراتور شرکت نفته، واسم پارتی می شه میرم سر کار آخر هفته
می گیرم حقوقو به ملیون، می خرم واست طلا جواهر و یه سینه ریز برلیون

کلی خندیدم به این آهنگه. این جوونای رپر امروزی هم ذهن خلاقی دارند ها!

After ... mmm... Kinda Long Time

2009-11-25T18:52:00.004+03:30

ترانه، صدف، لاون، شقایق و من... 3 سال از آخرین دیدارمان می گذشت و بیش از 8 سال از آخرین باری که صمیمانه به چشمان هم نگاه می کردیم. بی دروغ، بی ترس و بی اظطراب...، کودکانه و بی ریا...
زیبا و بزرگ بود گرد هم آمدنمان برای گفتن و به همان اندازه گوش دادن...

بی ربط انه های روز

2009-11-22T22:06:00.005+03:30

1- رفته بودیم نمایشگاه مخابرات. از یک غرفه ی با کلاسی نسکافه دو در کردیم و رفتیم نشستیم در هوای زیبای پاییزی تا بعد از ناهار Huawei حال نسکافه مان را ببریم. چند سالن آن ورتر نمایشگاه ازدواج ایرانی بود!!! چند تا خانوم به همراه یک آقایی (غلط نکنم آقاهه داماد جدید بود) آمدند پرسیدند نمایشگاه لباس عروس کدوم طرفه؟ ما هم گفتیم نمی دونیم ما نمایشگاه مخابرات بودیم. آقاهه با شیطنت گفت این یکی بیشتر به درد می خوره ها... ما هم دیدیم بازار شیطنت داغ است گفتیم آخه ما مواد لازم اونو نداریم . بعد قیافه مان شبیه دونقطه دی شد. قیافه یکی از خانوما هم شبیه اینهایی شد که توی دلشان می گویند اواااا دختره ی چش سفید بی حیاااااا...
2- توی اتوبوس داشتم با آب و تاب برای مهشید تعریف می کردم که در یک کتابی که مسعود بهنود نوشته بود خوانده ام پارک ساعی قدیم ها یک دره ای بوده در تهران. خانمی مسن و با کلاسی که بغل دستم نشسته بود گفت اسمش خرگوش دره بوده. بعد ها یک آقای مهندس کشاورزی به اسم کریم ساعی تبدیلش می کند به جنگل مصنوعی بسیار زیبایی که تویش انواع درختها مثل انار وحشی و اینها کاشته شده بود. الان هم که تبدیل به پارکش کرده اند. این هم نکته آموزشی روز من باب تقسیم با خوانندگان فهیم.
3- رفتم دیدن مینا. خانه اش با تدبیر زنانه ای مرتب شده بود. این مامانها همیشه باید یک جوری حضورشان را محسوس کنند. مینای من هم خوشگلی شده است که بیا و ببین. البته من اینجا نمی توانم بیشتر از این اطلاعات در اختیارتان بگذارم...
4- توی تاکسی کرخت از سرمای بیرون چپیده بودیم و مجبور بودیم اخبار شام گاهی را گوش دهیم. خانم گوینده می گوید معاون نمی دونم چی چی رئیس جمهور گفته من به استاندار مشهد گفتم به مناسبت میلاد با سعادت امام رضا شام مناسبی تدارک ببیند. نگفتم که برود شام یک میلیون و سیصد و پنجاه هزار تومنی بخرد که. اصلن من که دیدم اینقده اسراف شده خودم از اون شام نخوردم .دوغ و نان!!! خوردم (آره جون عمه ش). رئیس جمهور هم گفته حالا که اینجوریه کسی که شامو سفارش داده باید پولش هم بده. نیشمان تا بنا گوش باز می شود از بس که این اخبار مملکت ما مهم و حیاتی و با کلاس است.

دیدم که شوقی ندارم به پرواز

2009-11-18T21:46:00.005+03:30

در زندگی آدم یک زخم هایی به خودش می زند. بعد می نشیند زخمش را با صبر می لیسد. بعد یک دفعه می بیند سالهای سال است دارد زخمش را می لیسد و هنوز امید وار است که روزی خوب شود. زخم هایی که دیگران می زنند این طور نیست. لیسیدن هم نمی خواهد. عصبانیتت که بگذرد اثری از زخم نمی ماند...

سهام عدالت دکتر مهرورز در جیب قشر مرفه

2009-11-16T20:38:00.003+03:30

این اواخر هر بار که مامان زنگ می زد می پرسید سهام عدالتت رو گرفتی؟ من هم هر بار می گفتم من پول ا.ن رو نمی خوام. مامان هم هر بار می گفت بگیر بدش به من. خلاصه که بنده از گرفتن این سهمیه بر حق عدالت علوی مهرورز خان امتناع می کردم تا همین چند روز پیش که به هر حال بی پولی بد دردیست و از این حرف ها! این 40 هزار تومان مقدس را گرفتم و بعد ماندم که چه کارش کنم؟ به هر حال این دیگر مثل مبالغ واریزی به حساب از طرف ابوی مهربان نبود که صرف خرید پفک و بادمجان و جنگولک های مترو فروش ها شود. پس از تفکر و تأمل عمیق نتیجه گرفتم که باید صرف خودم کنمش. مبلغی را مادلن خانوم به جیب زد و موهایم را خوشگل کرد. مبلغی هم رفت به جیب چشم پزشک محترم که بعد 4 سال بد نبود یک سری بزنم ببینم عمل لیزیکش به قرنیه گرام آسیب نزده باشد. مقدار ناقابل باقی مانده هم ان شاالله به امید خدا تقدیم می کنیم با عشق خدمت دکتر پوستمان. داروهای تجویزی دکتر را هم از جیب می دهیم که یک وقت قشر زحمت کش آرایشگر و پزشک از مزایای عدالت دولت دکی محروم نمانند.

دو گانه ای بر ای عقل

2009-11-11T21:46:00.006+03:30

دلم به عقلم حکم رانی کرده است همیشه. همیشه نه، بیشتر وقتها! عقلم را می گذارم آن گوشه موشه ها یک جایی باشد، مسئله های مخابرات پیشرفته حل کند برای خودش، توی فرمول های مدل تلفات مسیر و کارایی طیفی سیر و سیاحت کند، در مورد سیاست و هنر حرف بزند و یک وقت هایی هم مواظبم باشد که گول آقاهای شکلات به دست را نخورم. انصافن بیچاره در این مورد اخیر خوب هم عمل می کند. با همه حماقتی که دلم در سادگی و اعتماد کردن دارد (شبیه جمله تو شد مینا!)، تمام تلاشش را کرده است. پیروز هم شده است همیشه... همیشه نه، بیشتر وقتها.
من و مینا از ته دل می خندیم همیشه... همیشه که نه بیشتر وقتها. مینا جمله ای که توی یک وبلاگی خوانده می گوید و شکم هایمان را می گیریم و می خندیم و اشکمان در می آید از شدتش: "گاهی دلت می خواد بری شونه هاشو بگیری تکونش بدی بگی مرد حسابی در مورد من چی فک کردی؛ گاهی هم با خودت می گی آخییییییی! نازی طفلک در مورد من چی فک می کرد"... می خندیم.
مینا جمله ها را دقیق حفظ می کند. کلمه به کلمه. من یادم می رود. آخه من عقل را گذاشته ام آن گوشه موشه ها برای خودش مشغول باشد. من یادم می رود و نگاه مینا می کنم. مینا می فهمد من چی را یادم رفته. سریع می گوید همیشه، همیشه هم نباشد بیشتر وقتها.
مامان زنگ می زند. هنوز نگران سرفه های گاه به گاهم است. از این در و آن در می پرسد. اما می دانم حرفش چیست. می گویم خبری نیست مامان. می گوید تو هیچ وقت به حرفم گوش نمی دهی. چشمهایم پر می شود. دیشب خواب خانه را دیده ام و بد جور دلم هوایش را کرده است. می گوید هیچ کدامتان به حرفم گوش نمیدهید. بغض دارد. بغضم می گیرد. می خواهم بگویم همه دنیا فدای چشم های خوش رنگش. نمی گویم. قطع می کنیم.
عقل را از انباری ذهن بیرون کشیده ام. آب و جارویش کرده ام. لازمش دارم این روزها...

Mavi Kuş ile Küçük Kız

2009-11-09T18:36:00.006+03:30

"و همینطور که گرمای بدنت را به من می دهی
به آرامی در بازوانت جا خوش کنم
خیلی فکر کردم که فرار کنم، بروم
اما کی قلب و عقل به توافق رسیده اند؟
هر زمان که به تو فکر می کنم
دلم مثل برگ می لرزد.."

عاشقانه آرام یک همچین چیزی باید باشد...

پ ن: پرنده آبی و دختر کوچولو میشود معنی تایتل پست...
پ ن 2: مرسی از مسلم به خاطر ویدئو

فراخوان همکاری

2009-11-07T15:47:00.000+03:30

اینجانب در راستای بستن کمر همت به سلب آرامش از خود دیشب تا صبح خواب مدل تلفات انتشار کانال را دیدم. لذا از تمامی دوستان و آشنایان گرامی و عموم علاقه مندان دعوت می شود جهت برهم زدن آرامش و خواب بنده، همه شب از ساعت 23:30 الی 8 صبح در یکی از زمینه های زیر به فعالیت بپردازند:
1- کوباندن در و پنجره در نزدیک ترین مکان به محل خواب اینجانب
2- حفاری و کندن آسفالت کوچه و خیابان های اطراف
3- چت کوتاه فبل از خواب اینجانب و اظهار اینکه وااااااااااااااااااااای چقدرررررررر کارت عقبه!
4- تشویق و همراهی در دیدن فیلم های ترسناک برای تولید کابوس شبانه
5- صحبت در باره یک چیز علمی که من در آن زمینه هیچ مطلق باشم و بیان اینکه اتفاقن این چیز علمی خیلی هم به کار من می آید
6- صحبت درباره مراحل طولانی و نا امید کننده اپلای و آوردن مثال افرادی که نتوانستند پذیرش بگیرند as much as possible
7- بحث درباره تصمیم بسیار critical انتخاب همسر(recommended)
لازم به ذکر است از تمامی طرح ها و ایده های جدید و غافل گیر کننده نیز استقبال به عمل می آید...
با سپاس و تشکر فبلی

2009-11-06T15:31:00.000+03:30

جایی، آن سوی ساعت و تقویم و قطب نما، مریم بالغ را به دار آویختم تا بهای آزادی مریم درون، مریم کوچک باشد...

نیمه شب، کلافه از خوابهای وحشتناک پی در پی، در حالی که از ترس بی حس بودم، جمله بالا توی ذهنم نشست. صبح بهت زده و غمگین، سردرگم و آشفته سایت های مختلف تعبیر خواب از دیدگاه های روانشناختی و عرفانی را زیر و رو کردم. هیچ کدام تعبیر احساس من نبود. تا بر خوردم به سایتی که طی 9 مرحله یک چیزهایی از ضمیر ناخودآگاهم بیرون کشید.
الان هم احساس آدم هایی را دارم که به پیامبری می رسند!!!!!

2009-11-03T20:12:00.000+03:30

یک کار خیلی خوبی که آدم می تواند در حق خودش بکند این است که کارهایش را به موقع انجام بدهد، تا به وقت مریضی راحت بخوابد و حال مریضی اش را ببرد!

زنانگی در حد مرگ

2009-10-29T18:03:00.000+03:30

دوست وبلاگ نویسی در یادداشتی از قول یک روانشناس خبره می نویسد:
تحصیلات عالی و تکمیلی باعث میشه که پسرها ویژگیهای دخترونه پیدا کنند و از اون طرف هم دخترهایی با تحصیلات بالا رفتارهاشون شبیه پسرها میشه و از ویژگیهای ناب زنانگی دور میشن.

باید بگویم تا حدود زیادی با چنین نگرشی مخالفم. این را فارغ از تمام تعصبات جنسیتی و تمایلات فمینیستی می گویم. خب البته من هرگز یک مرد نبوده ام! نمی دانم تحصیلات عالی چگونه به یک پسر ویژگی دخترانه می دهد. اما فکر می کنم جملگی موافق باشیم که تحصیلات عالی و دانشگاهی صرفن برای کسب مهارت و یاد گرفتن حرفه و علم و هنر و فناوری نیست، بلکه در کنار آن دید وسیعتری نسبت به دنیای پیرامون و جامعه ای که در آن زندگی می کنیم به ما می دهد. به نظر من همین دید وسیعتر نسبت به زندگی، انسانها را چه مرد و چه زن به سمت زیستن در جامعه، ورای رفتارهای جنسیتی سوق می دهد. یعنی یک شخصیت اجتماعی واحد. اینکه از نظر آن روانشناس خبره تحصیلات بالا در زنان به آنها رفتاری مردانه می دهد بسیار قابل تأمل است. من نمی دانم منظور از رفتارهای مردانه زنان چیست. اما تا جایی که می دانم زنان تحصیل کرده عمومن متمایل به داشتن استقلال مالی، استقلال فکری و عقیدتی، آزادی عمل و خارج شدن از تابوهای سنتی جامعه و قدرت تصمیم گیری برای خود هستند. به نظر من رفتار جنسیتی افراد نه در جامعه که در حوزه زندگی خصوصی آنها و در ارتباط حسی با جنس مخالف تعریف می شود نه در فرو رفتن در لایه های تعریف شده سنتی و قانون های نانوشته جامعه. و نه در خانه ماندن و رتق و فتق امور منزل! چنانچه منظور روانشناس خبره مذکور از رفتارهای مردانه زنان همین داشتن شخصیت اجتماعی مستقل در جامعه بوده باشد می توان حدس زد که ویژگی زنانه مردان تحصیل کرده هم احتمالن شکستن همان تابوها و پذیرش حق اجتماعی زنان هم تراز خود باشد. آنچه مسلم است جامعه کنونی ایران در حال گذر از بافت های سنتی دست و پا گیر خود است و شاید باید کم کم یاد بگیریم که کفش های کتانی وصداهای اعتراض را به حساب از دست دادن زنانگی نگذاریم...

آقا هوشنگ فایتر

2009-10-28T22:55:00.000+03:30

دیروز یک مرد وارد زندگیم شد. یعنی خودش وارد نشد ها. من به زور واردش کردم. از آن مردهایی که سال تا سال کسی لبخندشان را نمی بیند. اصلن خیال نکنید ها برایم جذاب بود. مجبور بودم خب! خیلی تنها بودم. رفتم گفتم آقا یک بی دردسرش را بدهید. ارزان باشد. کم غذا بخورد. خیلی هم بالا پایین نپرد. آقاهه هم گفت از این فایترها ببر. چشم دیدن هم نوعشان را ندارند. غد و بد خلقند اما به جایش ویژگی هایی که می خواهی دارند...
خلاصه اینجوری شد که ما آقا هوشنگ را خریدیم. آقا هوشنگ آبی است. باله های بلند دارد. قشنگ است. اخمو و پر مدعاست. از زمین و زمان طلب کار است. ته آب می ماند اکثرن. همیشه خسته است انگار. آدم را ضایع می کند. هر چی به تنگش می زنم نمی ترسد. من هم تنبیهش کردم. گذاشتمش تنها بماند و کمی در مورد کارهای بد و رفتارش با من فکر کند...

پ ن: با تشکر از دوست جونم بابت انتخاب اسم آقا هوشنگ :ستاره

خدایی که در این نزدیکیست...

2009-10-27T18:56:00.000+03:30

من الان دقیقن 1 ساعت و 25 دقیقه است که قدر لحظه هایم را، قدر سرنوشتی را که این طور رقم خورد با تمام وجودم می دانم. هر قدر بیشتر فکر می کنم به فاجعه ای که می توانست رخ دهد بیشتر هم قدرش را می دانم. آقای خدا به من و آن بنده بی گناهی که ممکن بود در آن لحظه درست زیر پنجره ام باشد لطف بزرگی کرد. حال داد اصلن. یک مرامی به خرج داد اون سرش ناپیدا...
یک ساعت ونیم پیش باران بارید و من رفتم پنجره را باز کردم تا اکسیژن باران کنم خودم را. بعد دیدم تماشای باران از پشت توری اصلن حال نمی دهد. توری پنجره ما کشویی و توی یک قاب آلومینیومی است. اینجانب با تمام قدرت آن را در خلاف جهت حرکتش کشیدم که یک دفعه از جا در رفت و از طبقه سوم افتاد پایین. اگر آن لحظه کسی آن پایین بود که اصلن بعید نبود، و گوشه این قاب آلومینیومی به سرش می خورد بنده الان به جای نوشتن این پست باید در بازداشتگاه آب خنک می خوردم و فینم را بالا می کشیدم و از شدت عذاب وجدان می مردم...

این پست جهت برانگیختن فضولی شماست

2009-10-25T22:26:00.000+03:30

یک وقتهایی توی زندگی پیش می آید که آدم یک احساسهای نابی دارد که آن احساس برای ابراز در دنیای واقعی نا بالغ و خام است. یعنی آن احساس در اوج پختگی و واقعی بودن در درون باید جایی قایم شود تا به موقع برای دنیای بیرون آماده شود. برای ثبت این فکرها و غرها و حس ها و امیدها و ناامیدها و اوج ها و فرود ها یک لیبلی درست کرده ام به نام "هرگز منتشر نشد" می نویسم و می گذارم بماند تا وقت تولدش برسد :)

وقتی مریم دکتر بود!

2009-10-25T00:25:00.000+03:30

امروز دو بار خانوم دکتر شدم. یک بار سر کلاس حل تمرین که یکی از بچه ها فکر می کرد من دانشجوی دکترا هستم و مدام (من باب خود شیرینی فکر کنم) به من می گفت خانوم دکتر ال خانوم دکتر بل.
یک بار هم وقتی رفته بودم برای خواهرم کتاب بخرم. فروشنده از کتابی که می خواستم حدس زد که من خانوم دکتر باشم گیر داده بود که خانوم دکتر کتاب اونجاس فلان قفسه برو بردار. خانوم دکتر قابل نداره، خانوم دکتر قدم رنجه فرمودید خانوم دکتر ... (کچلم کرد :)))
خوب بود کلن. خانوم دکتر شدن هم عالمی داره ها...

می توان تا صبح صبر کرد

2009-10-22T21:06:00.000+03:30

شادی ها ماهیت یکسانی دارند. مود آدم را بالا می برند. یک جورهایی هایپر اکتیو می کنند آدم را. فقط شدتشان فرق می کند. به نظرم خوشحالی ناشی از موفقیت کاری، دوست داشته شدن، دیدن یک دوست قدیمی، خریدن یک ریمل جدید، گرفتن یک ایمیل غیر منتظره،اکسپت مقاله، پختن یک جور غذای جدید هیجان انگیز، یاد دادن و یاد گرفتن، حتا شوخی و مسخره بازی، خیلی از نظر ذات نوع احساسی که به آدم می دهند فرقی نمی کنند. اینها صرفن دلیل آن احساس واحدی هستند که شادی می نامیمش. حداقلش من تجربه متفاوتی از شادی ندارم...
در مقابل ناراحتی و غم انواع مختلفی دارند. بعضی وقتها می خواهی داد بزنی از بس که ناراحتی. گاهی می خواهی فقط بخوابی. گاهی احساس می کنی باید به کسی بگویی که غمگینی. گاهی هم در اعماق قلبت قایمش می کنی. گاهی با خود اشک و گاهی خشم دارند. گاهی نگران کننده و پا در هوا هستند. گاهی هم تاریک اند و نا امید.

پ ن: الیس الله یکفی بعبده... فکر کنم همین را نوشته بود روی تابلوی بالای تونل رسالت...

من توی عینک!

2009-10-06T15:20:00.000+03:30

عینک آفتابیم شکست. یک عینک آفتابی دیگر دارم از این مدل های فرحی که دو سوم صورت را می گیرند. عینک را خاله ام بهم داده است. نمی دانم چه چیز خوشگلی توی این عینک دیده و خریده. به هر حال فعلن مجبورم با همین در معابر عمومی ظاهر شوم. اگر جایی، وقتی یک موجود شیشه ای قهوه ای با یک دهان جلویتان سبز شد نترسید. منم! :دی

گیر پاییز پیچ

2009-10-01T00:56:00.000+03:30

1- پاییز 80 بود. 18 ساله بودم. آمده بودم تهران مهندس بشوم. آن روزها اما تنها حسم نفرت از رتبه کنکورم بود، که مرا 900 کیلومتر از خانه دور کرده بود. هنوز تلفن های تبریک تمام نشده بودند اما من دلم برای چاله های کوچه مان تنگ شده بود. برای آن پاییزهای سوزدار که اول مهرش توی خانه مان بدو بدویی به پا می شد... با نان و پنیر و انگورش، با مانتو و شلوار سرمه ای و مقنعه سیاهش... دلم برای آن دلهره کشنده دیده شدن چاک مانتویم و تذکر بی برو برگرد خانم ناظم تنگ شده بود. برای اولین جلسه هندسه تحلیلی با آن معلم جوان و خوش تیپش و سقلمه ها و خنده های شیطنت آمیزمان. بعد ذهنم کمی دورتر رفته بود آن سال... به پاییزهای خواب آلوی کودکی. به روزهای سردی که به زور از رختخواب بیرون می کشیدندم. مامان توی دهنم نان و پنیر می گذاشت و من با بی میلی می بلعیدم در حالی که بابا موهایم را خرگوشی می بست. و من چه قدر آرزو کرده بودم هر روز و هر روز که دم اسبی ببندد... نوشته های جلوی دستم تار شده بود. یواشکی پلکهایم را فشار داده بودم، اشکهایم را قایم کرده بودم و سعی کرده بودم ذهنم را برگردانم سر کلاس ریاضی 1 تا ببینم اعداد مختلط چیستند... آمده بودم مهندس بشوم...

2- آخر تابستان 85 بود. توی شرکت بودم. گفتند نتایج کنکور آمده... آرزو دانشگاه تهرانی شده بود، علی جی ماندنی شده بود توی پلی تکنیک، دو تا علم و صنعتی هایمان هم قبول شده بودند... بقیه هم تکلیفشان معلوم بود. مسلم که رفته بود اصلن، یلدا و سحر هم سال دوم فوقشان داشت شروع می شد. خبرهای خوابگاه هم رسید... مینا، نگار، مهشید... پشت کامپیوترم لبخندهای مهربانانه تولید می کردم برای آرزو، برای دخترهای شاد آن طرف خط... نوشته بودم sanjesh.org و انگشتم روی دکمه اینتر یخ زده بود... لازم نبود ببینم، می دانستم... بی خیال سنجش و نتیجه اش شدم یک آن. اما آن جمله کنایه آمیزی که خوب می فهمیدمش: آرزوهای خوب برای "آنها که جا مانده بودند". این جمله توی ذهن من جا ماند و دختر شاد آن روزها با هیچ کدام از همدردی های فیک و چراهای اشک آلودش نفهمید آنچه اسمش را برای همیشه از روحم پاک کرد چه بود....

3- پاییز 86 بود. من جا مانده به آخرین قطار پاییزی تهران رسیده بودم دوباره. رتبه کنکورم اینبار مرا به علم و صنعت کشانده بود. این بار توی تنهایی سیستم عجیب دانشگاه جدیدم فکر لیلا بود که رهایم نمی کرد... قلبم را باز توی خانه جا گذاشته بودم. لیلای آن روزها... لیلای مهربانم...

4- پاییز 88 شروع شده است. من این بار پاییزم را نه تنها، نه غریب و نه غمگین شروع کردم... بر عکس، پرواز کردم. به اوج آسمان رفتم با آن حس توانستن و موفقیتی که نظیرش را از پاییز 73 تا الان -که تیزهوشان قبول شده بودم- دیگر تجربه نکرده بودم... بعد توی آن اوج آسمان تنها شدم باز. جا ماندم از میان تمام کسانی که به جا ماندنم عادت داشتند...

آنکه نمی شناسم...

2009-09-29T11:24:00.000+03:30

این بغل لینک لی لی را گذاشته ام. وبلاگش را می خوانم تقریبن زیاد. به نظر می رسد خیلی پر خواننده نیست. البته این را از روی تعداد کامنت های پستهایش می گویم. بعدش یادم می افتد که خود من تقریبن هیچ وقت برایش کامنت نگذاشته ام. بس که مبهوتت می کند نوشته هایش... پس شاید هم پرخواننده باشد. شاید همه مثل من کپ می کنند. مات طرز نگارش و طرز نگاهش می شوند، به دنیا، به مادر شدن، به کار، به عشق، به انسان... گاهی خیلی شبیه می شوی لی لی به من:
"بلافاصله بعدش، تاکسی روبروی مان ایستاد. یک مرد روی صندلی عقب ماشین نشسته بود. همسرم سوار شد و پیشش نشست. من پس از او داشتم سوار می شدم که مچ خودم را گرفتم: عجله داشتم. می ترسیدم راننده نداند که من هم هستم و برود و جا بمانم. فکر که کردم، دیدم این یک ترس کوچک همیشگی بود، وقتی که سوار تاکسی می شوم."

اعلام وضعیت

2009-09-21T15:26:00.000+04:30

1- امسال اولین سالی است که بابا پنج دقیقه مانده به اذان با فطریه ی چهار نفر رفت سر سفره افطار آخر. من امسال پای سفره آخرین افطارمان نبودم. ماه رمضان عجیبی بود. از همان 31 مرداد تا 28 شهریورش. شبهای قدر و روز قدسش. عید فطر دولتی و غیر دولتی اش. من هم عجیب بودم امسال... سرنوشتم را قشنگ می خواستم "سبحانک یا لا اله الا انت" گویان. "الغوث الغوث" امسال دلم را می لرزاند. زنده می شدم با "اللهم" ی سحر و "ربنا"ی افطار. از خدا خیلی چیزها می خواستم امسال. برای خودم و برای لیلا...

2- ادم های امیدوار و مهربان را دوست دارم. آدمهای محکمی که مطمئنی نه پایشان می لرزد از راه درست و نه دلشان از تصمیمهای با حساب و کتابشان. آدمهایی که همیشه اعصابشان سالم است و عقلشان مثل ساعت کار می کند. گاهی اما آدمی می خواهم که ضعف هایش از جنس ضعف های خودم باشد. گاهی حتا حرصم می گیرد از کسی که وقتی من به دنبال یک روزنه امید می گردم برای دوباره بلند شدن و ادامه دادن، او از modify کردن برنامه هایش می گوید. اینکه بدانی کسی با تمام وجودش تلاش می کند روحیه و دلواپسی هایت را بفهمد خیلی خیلی قشنگ و دلپذیر است. اما شنیدن نسخه های عملی گذر از بحران فرق دارد با آنی که به اشاره ای از عمق جانش ناامیدی، تردید، ترس، غم و ضعف هایت را می فهمد. آدم ها به همدردی بیشتر از واقعیت نیاز دارند. گاهی یک دوست با ضعف هایی از جنس خودم زودتر به زندگی بازم می گرداند...

3- خدا مشکل مسکن همه جوانها را حل کند ان شاالله به حق علی! به قول هلی توی ایران خبر خوب یعنی خبر حل شدن یک گرفتاری. آن هم گرفتاری های الکی و سنگ اندازی های بی خود که خود مسئولین امر هم تعجب می کنند از چرت بودن مشکل آدم با سیستمشان! حالا ما دست به دامان خدا و پیغمبر و ائمه اطهار شده ایم برای حل شدن مشکلی که اساسن مشکل نیست. فعلن داریم پاس کاری می شویم تا یا نور چشمی ها جابجا شوند و نوبت ما برسد و یا خدا و پیغمبر و ائمه اطهار به رحم بیایند...

4- من همچنان پاییز را دوست ندارم. اصلن اگر این پاییز باران نداشت عمرن نمی بخشیدمش که اینقدر دلگیر و استرس زاست. از آن قاطی پاتی های عاشق پیشه نیستم که بروم زیر باران. مثل گربه از خیس شدن بدم می آید. اما تماشایش آن هم از توی متروی تهران کرج یک حال با حالی دارد...

صدای پای پاییز

2009-09-16T22:54:00.000+04:30

پاییز را دوست ندارم... داشتم به این فکر می کردم که رعد و برق زد....
(سلام نگار :دی)

2009-08-31T18:15:00.001+04:30

روزهای بدی را می گذرانم. می نویسم تا اگر زمانی از این روزها گذشتم بخوانمش و لبخند بزنم... و یادم بماند که می گذرد...

بیا با هم رفیق باشیم

2009-08-27T17:12:00.000+04:30

یکدفعه احساس کردم چقدر اتاق تنگ و کوچک است. دلم مثل گنجشکی که ناگهان یادش یباید روزگاری خارج از قفس برای خودش پرنده ای بوده گرفت. دلم از هم اتاقی های بی گناهم گرفت. از این درخت پشت پنجره، از لپ تاپ و موبایلم. از کتابها و مقالات بی شماری که روی میزم دهن کجی می کنند. از مامانم که می گوید نرو، از خاله ام که می گوید بیا، از استادم که می گوید کجایی... از درسهایم، از مدرکم، از تافل.... فرار کردم از خودم که همه اینها را با خود می کشم. کلید اتاق هلی دستم بود. چراغ را روشن نکردم. روی تخت همیشه خالی دراز کشیدم. فرار ناموفقی بود. هنوز خودم را حس می کردم... شما ممکن است بگویید خوابم برد. اما من فرار کردم. فقط گریز از من بود، در تاریکی اتاق هلی، در نا هشیاری هوشمندانه ام...
... هیچ چیز مثل اعتراف به نتوانستن تو را در هم نمی شکند مریم. تو این را می دانی. تو مسئولی مریم. مسئول حس تنهایی و دلتنگیت. گاهی پست بودن رهایت می کند. اشک ریختن ممنوع نیست. در جای اشتباهی بودن گناه نیست مریم. داد زدن، بی منطق بودن، نامهربانی ممنوع نیست... اعتراف، درددل را گفتن، آن هم به دوست ترینت، ضعف نیست... مریم! بیا با هم رفیق باشیم...

اشک ریختن ممنوع نیست. در جای اشتباهی بودن گناه نیست مریم. داد زدن، بی منطق بودن، نامهربانی ممنوع نیست...

... کلید هنوز توی دستم بود. اتاق تاریک بود. من بودم. فراری. و خدا بود هنوز...

باز شو تا پرواز

2009-08-27T03:01:00.000+04:30

دوستم داشته باش

بادها دل تنگنند

دست ها بیهوده چشمها بی رنگ اند

دوستم داشته باش...

عطر ها در راه اند

دوستت دارم ها آه چه کوتاهند

دوستت خواهم داشت

بیشتر از باران گرم تر از لبخند

داغ چون تابستان دوستت خواهم داشت

شاد تر خواهم شد

ناب تر روشن تر بارور خواهم شد

دوستم داشته باش

برگ را باور کن آفتابی تر شو باغ را از بر کن

دوستم داشته باش

عطر ها در راه اند

دوستت دارم ها آه چه کوتاهند

2009-08-24T02:08:00.000+04:30

خدا را کم دارم امشب...

این دفعه را جستی حسنک!

2009-08-20T01:31:00.000+04:30

مرگ ها و تولدها همیشه مرا تحت تأثیر قرار می دهند. اولی منقلبم می کند و دومی مسحور. امروز خبر یک مرگ گرفتم. آشفته ام. بیشتر از اینکه چقدر خبر مرگ می گیریم این روزها. آن هم آدم هایی که نه پیرند، نه مریض، نه نا امید و نه بی هدف. یک زمانی مردن برایم امر غریب و دوری بود و مخصوص دیگران. پریشانیم از این است که آدمهایی می روند این روزها که خیلی شبیهند به من: نه پیر، نه مریض، نه نا امید و نه بی هدف...

پ ن: عنوان پست از وقتی که خبر را گرفته ام توی مغزم بالا پایین می پرد. نوشتمش که رهایم کند...

2009-08-16T20:43:00.000+04:30

یک سری عکس ها انگار اصلن گرفته شده اند برای سر مزار آدم! برای روی اعلامیه... که آتش بزنند به جان آشنا و ناآشنا...

2009-08-10T14:29:00.000+04:30

" اگر عشق زمینی را بدون مهارت آغاز کنی چه بسا هرگز عشق فرازمینی را تجربه نکنی.....دردهای بزرگ برای هر روحی همیشه خوب نیست، بعضیها از همه زندگی کینه به دل می گیرند..."

هیچکس در این دیار قرار نبود تنها باشد

2009-08-06T16:16:00.000+04:30

"حلول عید انتظار، بر منتظران حضرتش مبارک باد/ هیچکس تنها نیست همراه اول"

اس ام اس را می خوانم و یادم به روزهایی می رود که زدند و کشتند و به زنجیر کشیدند و تحقیر کردند... و چه تنها بودیم!

2009-08-06T11:38:00.000+04:30

من از آن دسته آدم هایی هستم که ناراحتی هایم را نشان نمی دهم. یعنی نشان می دهم ها! اما با سکوت. یعنی خیلی معلوم نمی شود. یعنی فقط گاهی این سکوت شانه هایم را می لرزاند. کلن در این مواقع سایلنت و اینویزبل می شوم...

بال هایم را باد برد

2009-07-28T00:13:00.000+04:30

خواستم بگویم بازش نکن! بگذار وقتی من رفتم... اما نتوانستم. نتوانستم از تماشای برق چشمان مهربانت بگذرم... و از برق امیدی که می شد از برق چشمانت در دلم جوانه بزند... چه خوب که نگذشتم... حتا اگر بی امید و ساکت به خانه برگردم.

شرط اول را فراموش نکرده ام رفیق... رفیق دوست داشتنی من... برای همین می گذرم از تمام جمله هایم....